فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید
صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> English Translation of Quran

English Translation of Quran

Chapter 87

سوره مبارکه الاعلى
The Most High, Supreme

Page 592
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا (16)
But ye prefer the life of the world (16)
وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ (17)
Although the Hereafter is better and more lasting. (17)
إِنَّ هَٰذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَىٰ (18)
Lo! This is in the former scrolls. (18)
صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ (19)
The Books of Abraham and Moses. (19)
Chapter 88

سوره مبارکه الغاشية
The Enveloper, The Overwhelming, Gashie

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
In the name of Allah (God), the Beneficent, the Merciful.
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ (1)
Hath there come unto thee tidings of the Overwhelming? (1)
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ (2)
On that day (many) faces will be downcast, (2)
عَامِلَةٌ نَاصِبَةٌ (3)
Toiling, weary, (3)
تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً (4)
Scorched by burning fire, (4)
تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ (5)
Drinking from a boiling spring, (5)
لَيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ (6)
No food for them save bitter thorn-fruit (6)
لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ (7)
Which doth not nourish nor release from hunger. (7)
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاعِمَةٌ (8)
In that day other faces will be calm, (8)
لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ (9)
Glad for their effort past, (9)
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ (10)
In a high Garden (10)
لَا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً (11)
Where they hear no idle speech, (11)
فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ (12)
Wherein is a gushing spring, (12)
فِيهَا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ (13)
Wherein are couches raised (13)
وَأَكْوَابٌ مَوْضُوعَةٌ (14)
And goblets set at hand (14)
وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ (15)
And cushions ranged (15)
وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ (16)
And silken carpets spread. (16)
أَفَلَا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ (17)
Will they not regard the camels, how they are created? (17)
وَإِلَى السَّمَاءِ كَيْفَ رُفِعَتْ (18)
And the heaven, how it is raised? (18)
وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ (19)
And the hills, how they are set up? (19)
وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ (20)
And the earth, how it is spread? (20)
فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ (21)
Remind them, for thou art but a remembrancer, (21)
لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ (22)
Thou art not at all a warder over them. (22)
إِلَّا مَنْ تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ (23)
But whoso is averse and disbelieveth, (23)
فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ (24)
Allah will punish him with direst punishment. (24)
إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ (25)
Lo! unto Us is their return (25)
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ (26)
And Ours their reckoning. (26)
Last PageNext PagePage 592Previous PageFirst Page
(The words in brackets added by translator)


Select a TranslationSelect a ChapterGo to Page 

قرآن ترجمه المیزان

قرآن ترجمه راهنما

قرآن ترجمه انصاریان

قرآن ترجمه آیتی

قرآن ترجمه فولادوند

قرآن ترجمه مکارم شیرازی

English Translation of Quran

Deutsch Übersetzung des Koran

Traduction française du Coran

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)

زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی