| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 173 |
|
| ۞ وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّوا أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ (171) |
| و به بنى اسرائيل زمانى را يادآورى کن که آن کوه را از بن برکنديم و همچون سقفى آن را بر فرازشان قرار داديم به گونه اى که پنداشتند بر سرشان فرو خواهد افتاد ; آن گاه گفتيم : کتابى را که به شما داده ايم به جدّ و جهد بگيريد و احکام و معارفى را که در آن است به خاطر داشته باشيد ، باشد که تقوا پيشه سازيد . (171) |
| وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ (172) |
| و يادآور زمانى را که پروردگارت از فرزندان آدم ، از پشتشان ، ذريه آنان را گرفت و آنان را بر خودشان گواه ساخت که آيا من پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : چرا ، تويى پروردگار ما و ما حقيقتى جز اين که مملوک تو باشيم نداريم ; ما اين را ديده ايم و بر آن گواهيم . چنين کرديم تا روز قيامت نگوييد ما از اين حقيقت بى خبر بوديم . (172) |
| أَوْ تَقُولُوا إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ ۖ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ (173) |
| آرى ربوبيت خود را نه تنها به پدرانتان بلکه به شما نيز نشان داديم تا روز قيامت نگوييد : جز اين نيست که پدرانمان پيش از ما شرک ورزيدند و ما پس از آنان فرزندان ايشان بوديم و اعتقادى جز شرک نمى شناختيم ; پس آيا ما را به آنچه آن باطل گرايان انجام دادند به هلاکت مى رسانى ]به آتش دوزخ عذاب مى کنى[ ؟ (173) |
| وَكَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (174) |
| و بدين سان نشانه هاى خود را به تفصيل بيان مى کنيم تا آنچه بايد ، تحقق يابد و باشد که آنان به حق بازآيند . (174) |
| وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْنَاهُ آيَاتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ (175) |
| و براى بنى اسرائيل بخوان خبر آن کس را که ما نشانه هاى خود را به او داديم و راه معرفت حق براى او آشکار شد ولى او خود را از آنها به درآورد و شيطان از پى او روان گرديد و در نتيجه او از گمراهان گشت . (175) |
| وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ۚ ذَٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (176) |
| و اگر مى خواستيم ، با نشانه هايى که به او نمايانديم وى را به جايگاهى رفيع بالا مى برديم و به قرب خويش مى رسانديم ، ولى نخواستيم ، زيرا او به زمين چسبيد و به لذت هاى دنيا گرايش يافت و از هواى نفس خود پيروى کرد . پس حکايت او مانند حکايت سگ تشنه است که اگر بر او هجوم برى له له مى زند ، و اگر رهايش کنى باز هم له له مى زند . اين حکايت مردمى است که آيات ما را دروغ انگاشتند . پس اين داستان را براى آنان بخوان ، باشد که بينديشند . (176) |
| سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ (177) |
| مردمى که آيات ما را دروغ شمرده اند داستان بدى دارند و با اين کارشان بر خود ستم کرده اند . (177) |
| مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي ۖ وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ (178) |
| هر که را خدا هدايت کند او حقاً هدايت يافته است ، و کسانى را که به گمراهى مى افکند واقعاً زيانکارند . (178) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |