| سوره 68 | سوره مبارکه القلم | صفحه 565 |
|
| سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ (16) |
| به زودى در آخرت بر بينىِ چنين کسى نشانه آشکار ذلّت و حقارت مى نهيم . (16) |
| إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ (17) |
| ما تکذيب کنندگان رسالت را گرفتار عذاب کرديم; چنان که صاحبان آن بوستان را دچار بلا ساختيم ، آن گاه که سوگند ياد کردند که بامدادان ميوه هاى باغشان را براى خود بچينند ، (17) |
| وَلَا يَسْتَثْنُونَ (18) |
| و سهمى براى تهيدستان استثنا نکنند . (18) |
| فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ (19) |
| پس همان شب ، در حالى که خفته بودند ، بلايى از جانب پروردگارت بر گرد آن بوستان به گردش درآمد . (19) |
| فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ (20) |
| و آن باغ بسوخت و چون شبِ تار ، سياه گشت . (20) |
| فَتَنَادَوْا مُصْبِحِينَ (21) |
| و صبحگاهان بى خبر از آنچه روى داده ، يکديگر را ندا دردادند ، (21) |
| أَنِ اغْدُوا عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَارِمِينَ (22) |
| که اگر قصد چيدن ميوه ها را داريد ، در اين پگاه به مزرعه خود درآييد . (22) |
| فَانْطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَ (23) |
| پس به راه افتادند در حالى که آهسته باهم مى گفتند ، (23) |
| أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ (24) |
| که امروز نبايد هيچ بينوايى در بوستانتان بر شما در آيد . (24) |
| وَغَدَوْا عَلَىٰ حَرْدٍ قَادِرِينَ (25) |
| پس صبحگاهان با اين تصميم که بينوايان را باز دارند ، به باغ خود روى آوردند . (25) |
| فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ (26) |
| وقتى ديدند باغشان سوخته است ، گفتند : قطعاً ما از راه صواب منحرف شده ايم; (26) |
| بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ (27) |
| بلکه از مزرعه خود نيز محروم گشته ايم . (27) |
| قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ (28) |
| بهترينشان گفت : آيا به شما نگفتم : چرا خدا را به پاکى ياد نمى کنيد و از اين تصميمِ نادرست به درگاه او توبه نمى کنيد ؟ (28) |
| قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ (29) |
| گفتند : پروردگارِ ما از هر عيب و نقصى پيراسته است ، به يقين ما ستمکار بوديم . (29) |
| فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ (30) |
| پس روى به يکديگر آوردند و زبان به ملامتِ هم گشودند . (30) |
| قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ (31) |
| گفتند : اى واى بر ما که سرکشى کرديم ، ما از مرز بندگى خدا خارج شديم ، (31) |
| عَسَىٰ رَبُّنَا أَنْ يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِنْهَا إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ (32) |
| اميد است پروردگارمان بهتر از اين باغ را به ما عوض دهد ، زيرا که ما از غير او روى برتافته و با رغبت به پروردگار خويش گرويده ايم . (32) |
| كَذَٰلِكَ الْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ (33) |
| عذاب اين گونه است و عذاب آخرت قطعاً بزرگ تر است . اى کاش مى دانستند . (33) |
| إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ (34) |
| همانا براى تقواپيشگان نزد پروردگارشان بوستان هايى بهشتى سرشار از نعمت است که به هيچ رنج و محنتى آميخته نيست . (34) |
| أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (35) |
| با اين وصف آيا شما مشرکان مى پنداريد که ما فرمانبرداران را همچون گناهکاران قرار مى دهيم و به هر دو گروه در آخرت ناز و نعمت مى بخشيم ؟ (35) |
| مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ (36) |
| شما را چه شده است ؟ چگونه داورى مى کنيد ؟ (36) |
| أَمْ لَكُمْ كِتَابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ (37) |
| يا مگر شما کتابى آسمانى داريد که در آن چنين مى خوانيد ، (37) |
| إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ (38) |
| که براى شما در آخرت همان چيزى خواهد بود که آن را برمى گزينيد و آن چيز بهشت است ؟ (38) |
| أَمْ لَكُمْ أَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ (39) |
| يا مگر شما تا روز قيامت پيمان هايى بى نهايت استوار برعهده ما داريد که هر چه شما حکم مى کنيد همان حقِ شما باشد ؟ (39) |
| سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ (40) |
| اى پيامبر ، از مشرکان بپرس کدام يک از آنان بر عهده مى گيرد که روز قيامت ميان فرمانبرداران و گناهکاران برابرى برقرار کند ؟ (40) |
| أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكَائِهِمْ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ (41) |
| يا مگر مجرمان را خدايانى است شريک خداوند که به شفاعتشان خداوند آنان را با فرمانبرداران برابر مى کند ؟ اگر راست مى گويند ، شريکانى را که براى خدا پنداشته اند بياورند و معرفى کنند . (41) |
| يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ (42) |
| اى پيامبر ، ياد کن روزى را که کار به شدت دشوار مى شود ، آن روز چيزى جز سجده و بندگى خدا کارساز نيست و مشرکان به سجده در برابر خدا فراخوانده مى شوند ولى نمى توانند سجده کنند . (42) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |