| سوره 37 | سوره مبارکه الصافات | صفحه 452 |
|
| مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ (154) |
| شما را چه شده، چگونه حکم مي کنيد؟ (154) |
| أَفَلَا تَذَكَّرُونَ (155) |
| پس آيا متذکّر [حقايق] نمي شويد؟ (155) |
| أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُبِينٌ (156) |
| يا شما [بر اين ادعاي خود] دليل روشني داريد؟ (156) |
| فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (157) |
| پس اگر راستگوييد، کتابتان را [که اين سخنان را با تکيه بر آن مي گوييد، به ميان] آوريد. (157) |
| وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ (158) |
| ميان خدا و جن، نسب و خويشي قرار دادند، در صورتي که جنيان به خوبي مي دانند که [روز قيامت براي حساب و پاداش] احضار خواهند شد. (158) |
| سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ (159) |
| خدا از آنچه او را به آن توصيف مي کنند، منزّه است. (159) |
| إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ (160) |
| مگر بندگان خالص شده خدا [که او را به آنچه توصيف مي کنند شايسته مقام قدس اوست.] (160) |
| فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ (161) |
| و بي ترديد شما و آنچه را مي پرستيد، (161) |
| مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ (162) |
| نمي توانيد [مردم را] بر ضد خدا گمراه کنيد. (162) |
| إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ (163) |
| مگر کساني را که [به اختيار خود به خاطر پذيرفتن وسوسه و اغواگري شما] به دوزخ درآيند، (163) |
| وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ (164) |
| و هيچ يک از ما فرشتگان نيست مگر اينکه براي او مقامي معين است. (164) |
| وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ (165) |
| و همانا ما [براي اجراي فرمان خدا] صف بستگانيم. (165) |
| وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ (166) |
| و ما خود تسبيح کنندگانيم. (166) |
| وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ (167) |
| و مشرکان [پيش از بعثت پيامبر] قاطعانه مي گفتند: (167) |
| لَوْ أَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِنَ الْأَوَّلِينَ (168) |
| اگر نزد ما کتابي چون کتاب هاي آسماني پيامبران پيشين بود، (168) |
| لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ (169) |
| بي ترديد از بندگان خالص شده خدا مي شديم. (169) |
| فَكَفَرُوا بِهِ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ (170) |
| ولي [هنگامي که قرآن را براي هدايت آنان نازل کرديم] به آن کافر شدند و به زودي [و زر و وبال کفرشان را] خواهند دانست. (170) |
| وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ (171) |
| و وعده قطعي ما درباره بندگان به رسالت فرستاده شده، از پيش محقق و ثابت گشته است، (171) |
| إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ (172) |
| که بي ترديد آنان [در همه زمينه ها] ياري شدگانند، (172) |
| وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ (173) |
| و مسلماً سپاه ما پيروزند. (173) |
| فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ (174) |
| پس تا مدتي از آنان روي بگردان. (174) |
| وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ (175) |
| و آنان را بنگر که به زودي [و زر و وبال گناهانشان را] خواهند ديد. (175) |
| أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ (176) |
| آيا شتاب در آمدن عذاب ما را مي خواهند؟! (176) |
| فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ (177) |
| پس هنگامي که [عذاب ما] به آستانه خانه هايشان نازل شود، بيم شدگان روزگار بدي خواهند داشت، (177) |
| وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ (178) |
| و تا مدتي از آنان روي بگردان، (178) |
| وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ (179) |
| و [آنان را] بنگر که به زودي [و زر و وبال گناهانشان را] خواهند ديد. (179) |
| سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ (180) |
| پروردگارت که داراي عزت است از آنچه او را به آن توصيف مي کنند، منزّه است. (180) |
| وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ (181) |
| و سلام بر پيامبران (181) |
| وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (182) |
| و همه ستايش ها ويژه خداست که پروردگار جهانيان است. (182) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |