| سوره 3 | سوره مبارکه آلعمران | صفحه 66 |
|
| إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلَا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (122) |
| آن گاه که دو گروه از شما هراسى به دل راه دادند و خواستند سستى کنند ، در حالى که خدا ياورشان بود . پس مؤمنان بايد امورشان را به خدا واگذارند و فقط بر او توکل کنند . (122) |
| وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (123) |
| چرا هراس به دل راه داديد و براى حضور در پيکار اُحُد سستى کرديد ، با اين که خدا شما را در جنگ بدر به رغم اين که در برابر دشمن ناتوان بوديد ، پيروز کرد ؟ پس ، از عذاب خدا پروا کنيد ، باشد که او را سپاس بگزاريد . (123) |
| إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلَاثَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُنْزَلِينَ (124) |
| اى پيامبر ، ياد کن هنگامى را که به مؤمنان مى گفتى : آيا براى شما کافى نيست که پروردگارتان شما را با سه هزار از فرشتگان فرود آمده و حاضر در معرکه نبرد يارى کند ؟ (124) |
| بَلَىٰ ۚ إِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا وَيَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هَٰذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُسَوِّمِينَ (125) |
| چرا ، البته اين تعداد فرشته کافى است . و مى گفتى : اگر شکيبايى کنيد و تقوا پيشه سازيد و دشمنان هم اکنون در رسند و بر شما هجوم آورند ، پروردگارتان شما را با پنج هزار از فرشتگان که بر خود علامت نهاده اند يارى مى دهد . (125) |
| وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ ۗ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ (126) |
| البته خداوند فرشتگان را براى جهاد با کافران فرو نفرستاد ، بلکه آنها را فرو فرستاد تا براى شما نويد پيروزى باشند و دل هايتان به امداد الهى آرام گيرد . پس بدانيد که پيروزى جز از جانب خداى شکست ناپذيرِ حکيم نيست . (126) |
| لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوا خَائِبِينَ (127) |
| آرى ، خدا شما را در جنگ بدر پيروز کرد تا کافران را دچار کاستى کند و ناتوانشان سازد ، يا آنان را خوار کند و به خشم آورد تا ناکام باز گردند . (127) |
| لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ (128) |
| از اين کار چيزى در اختيار تو نبود تا به هنگام پيروزى ستايش شوى و به هنگام شکست سرزنش گردى ، بلکه کارها به دست خدا انجام مى گيرد . او شما را پيروز کرد تا اگر مشرکان به سوى خدا بازگشتند ، خدا نيز به سوى ايشان باز گردد و بر آنان رحمت آورد ، و اگر بر کفر پايدارى کردند ، آنها را عذاب کند ، چرا که آنان ستمگرندو ستمگران سزاوار عذابند . (128) |
| وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (129) |
| و آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است از آنِ خداست ; هر که را بخواهد مى آمرزد و هر که را بخواهد عذاب مى کند ، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است . (129) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا الرِّبَا أَضْعَافًا مُضَاعَفَةً ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (130) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، ربا را که با کاسته شدن اموال مردم به چندين و چند برابر افزايش مى يابد ، مخوريد و از خدا پروا کنيد ، باشد که نيکبخت شويد . (130) |
| وَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ (131) |
| و از آتشى که براى کافران آماده شده است بترسيد . (131) |
| وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (132) |
| و خدا و پيامبر را فرمان بريد ، باشد که مورد رحمت قرار گيريد . (132) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |