فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 85

سوره مبارکه البروج

صفحه 590
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ (1)
سوگند به آسمانِ داراى برج ها ، جايگاه ستارگان که سنگر دفع شياطين است ، (1)
وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ (2)
و سوگند به روز رستاخيز ، روزى که وعده داورى در آن داده شده است ، (2)
وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ (3)
و سوگند به پيامبر آن که ناظر و شاهد اعمال امّت است و سوگند به پاداش مؤمنانِ ستمديده و کيفر ستمکاران ، پاداش و کيفرى که به عيان مشاهده خواهد شد; به همه اينها سوگند که خدا مؤمنان را از نيرنگ کافران نگاه خواهد داشت و آنان را در ايمان ، شکيبا و استوار خواهد ساخت . (3)
قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ (4)
لعنت و نفرين بر کسانى که آن خندق را براى سوزاندن مؤمنان حفر کردند; (4)
النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ (5)
همانان که آتشى شعلهور با هيزم فراوان برافروختند; (5)
إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ (6)
آن گاه که بر کنار خندقِ آتش نشستند ، (6)
وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ (7)
و آنچه را که بر سر مؤمنان مى آوردند تماشا مى کردند ، (7)
وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ (8)
و چيزى را از آنان ناخوشايند نمى دانستند جز اين که به خدا ، آن مقتدر شکست ناپذير و ستوده ايمان آورده بودند . (8)
الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (9)
همان خدايى که فرمانروايى آسمان ها و زمين از آنِ اوست; و خداوند بر هر چيزى ناظر است و هيچ کارى بر او پنهان نمى ماند . (9)
إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ (10)
به يقين ، کسانى که مردان و زنان با ايمان را شکنجه کرده و آزار داده و سپس توبه نکرده اند ، آنان را انواع عذاب دوزخ هست و عذاب آتش خواهند داشت . (10)
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۚ ذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ (11)
کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، براى آنان بوستان هايى با درختانى انبوه خواهد بود که از زير آنها جويبارها جارى است . اين است سعادت بزرگ . (11)
إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ (12)
قطعاً گرفتنِ پروردگارت گرفتنى سخت است . (12)
إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ (13)
اوست که موجودات را پديد مى آورد و آنها را پس از نابودى و تباهى به حالت نخستشان برمى گرداند و بازسازى مى کند . (13)
وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ (14)
و اوست که آمرزنده مؤمنان و دوستدار آنان است . (14)
ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ (15)
صاحب عرش و ارجمند و با عظمت است . (15)
فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ (16)
هر کارى را بخواهد به طور کامل انجام مى دهد . (16)
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ (17)
آيا داستان آن سپاهيان به تو رسيده است ؟ (17)
فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ (18)
داستان فرعون و قوم ثمود ؟ خدا آنان را نابود ساخت و پيامبرشان را يارى کرد . (18)
بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ (19)
اى پيامبر ، کافران قوم تو از اين داستان ها پند نمى گيرند و ايمان نمى آورند ، بلکه همچنان بر دروغ انگاشتن قرآن اصرار مىورزند . (19)
وَاللَّهُ مِنْ وَرَائِهِمْ مُحِيطٌ (20)
و خدا از هر سو بر آنان احاطه دارد ، پس نمى توانند از تحت قدرت او خارج شوند . (20)
بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ (21)
قرآن ـ چنان که آنان مى پندارند ـ ساخته بشر يا القاى شياطين نيست ، بلکه کتابى است خوانده شده و ارجمند و با عظمت ، (21)
فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ (22)
که در لوحى مصون از هر کذب و باطلى قرار دارد . (22)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 590صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی