| سوره 65 | سوره مبارکه الطلاق | صفحه 558 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ ۖ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ ۚ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ ۚ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ۚ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَٰلِكَ أَمْرًا (1) |
| اى پيامبر و اى کسانى که پيرو پيامبريد ، هنگامى که خواستيد زنان را طلاق دهيد ، در زمانى که مى تواند عدّه آنان آغاز شود طلاقشان دهيد و شمار عدّه را نگه داريد تا حقوق و احکامى که بر آن مترتب است ضايع نشود ، و از خدا که پروردگار شماست پروا کنيد . آنان را در دوران عدّه از خانه هايى که در آن سکونت داشته اند بيرون مکنيد و خودشان نيز بيرون نروند ، مگر اين که مرتکب کار زشت آشکارى شوند . اينها حدود خداست ، و هر کس از حدود خدا تجاوز کند ، بر خود ستم کرده است . تو نمى دانى ، شايد بعد از اين ] که مطلّقه مدّتى در خانه شوهر به سر بُرد [ خدا کارى را پديد آورَد که از طلاق پشيمانى حاصل شود و زندگى به حالت نخست باز گردد . (1) |
| فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ ۚ ذَٰلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۚ وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا (2) |
| و هنگامى که زنان مُطَلَّقه به پايان عدّه خود نزديک شدند ، يا به آنان رجوع کنيد با اين هدف که با آنان معاشرت نيکو داشته باشيد و حقوقشان را رعايت کنيد و يا بگذاريد عدّه شان به سر آيد و به خوبى و با رعايت حقوقشان از آنان جدا شويد ، و در صورت جدايى ، دو مرد از خودتان ( از مؤمنان ) را که عادلند بر طلاق گواه گيريد ، و گواهى را براى خدا برپا داريد . اينها احکامى هستند که هر کس به خدا و روز قيامت ايمان دارد بدانها پند داده مى شود ، و هر کس از خدا پروا بدارد و حدود الهى را رعايت کند ، خدا براى بيرون شدن او از تنگناها راهى پديد مى آورد . (2) |
| وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ ۚ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ ۚ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا (3) |
| و از جايى که تصوّر نمى کند ، به او روزى مى رساند و نيازهاى زندگى اش را برطرف مى سازد . و هر کس بر خدا توکل کند ، خدا براى تأمين سعادت او بس است; چرا که خدا کار خود را به انجام مى رساند . و خدا براى هر چيزى اندازه اى قرار داده است . (3) |
| وَاللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِنْ نِسَائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَاثَةُ أَشْهُرٍ وَاللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ ۚ وَأُولَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ۚ وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا (4) |
| و از زنان شما آنان که از ديدنِ خون حيض نوميدند ، اگر شک داريد که آيا به سنّ يائسگى رسيده اند يا به سبب عارضه اى حايض نمى شوند ، عدّه آنان سه ماه است ، و عدّه زنانى که در سال هاى عادت به سر مى برند ولى خون نديده اند ، نيز سه ماه است ، و سرآمد عدّه زنان باردار اين است که وضع حمل کنند . و هر کس از خدا پروا کند ( به احکام و مقرّرات الهى پاى بند باشد ) ، خدا براى او در کارش آسانى پديد مى آورد . (4) |
| ذَٰلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنْزَلَهُ إِلَيْكُمْ ۚ وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْرًا (5) |
| اين فرمان خداست که آن را به سوى شما فرو فرستاده است; و هر کس از خدا پروا کند و به فرمان او گردن نهد ، خدا گناهان صغيره او را مى بخشد و مزدى را که از آن اوست بزرگ و پربار مى گرداند . (5) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |