| سوره 50 | سوره مبارکه ق | صفحه 519 |
|
| وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ (16) |
| به يقين ما انسان را آفريديم ، از اين رو بر او تواناييم و آنچه را که نفْسش او را بدان وسوسه مى کند مى دانيم و ما از رگ ريسمان گونه اى که در سراسر اندام هايش گسترده است به او نزديک تريم . (16) |
| إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ (17) |
| ياد کن زمانى را که آن دو فرشته دريافت کننده ، اعمال آدمى را دريافت مى کنند . يکى از آنها بر جانب راست و ديگرى بر جانب چپ او نشسته اند . (17) |
| مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ (18) |
| او به هيچ سخنى زبان نمى گشايد مگر اين که نگهبانى آماده ثبت و ضبط نزد وى حضور دارد . (18) |
| وَجَاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ (19) |
| و سرانجام ، بى هوشىِ مرگ به حق سر مى رسد ] و گفته مى شود : [ اى انسان ، اين همان است که پيوسته از آن مى گريختى . (19) |
| وَنُفِخَ فِي الصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ (20) |
| و در صور دميده مى شود و در پى آن قيامت برپا مى گردد . ] به آدمى گفته مى شود : [ اين است روزِ تهديد ، همان روزى که گنهکاران به سزاى کردارشان مى رسند . (20) |
| وَجَاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَهَا سَائِقٌ وَشَهِيدٌ (21) |
| و هر کسى به سوى خدا مى آيد تا خدا درباره او داورى کند . اين در حالى است که با او سوق دهنده اى است که او را به پيش مى راند و شاهدى است که بر کارهايش گواهى مى دهد . (21) |
| لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَٰذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ (22) |
| خدا در آن صحنه به او مى گويد : به راستى تو از اين حقيقت که امروز به عيان آن را مى بينى غافل بودى و ما پرده اى را که حقيقت را بر تو پوشانده بود کنار زديم و امروز ديده تو تيزبين است . (22) |
| وَقَالَ قَرِينُهُ هَٰذَا مَا لَدَيَّ عَتِيدٌ (23) |
| و همدمش ، آن فرشته گمارده شده بر او مى گويد : اين کسى که نزد من است ، ] براى بازپرسى اعمالش [ مهيّاست . (23) |
| أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ (24) |
| و خدا به آن دو فرشته مى گويد : هر کسى را که بر کفر اصرار مىورزيد و از روى لجاجت ، با حق به ستيزه برمى خاست به دوزخ درافکنيد; (24) |
| مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ (25) |
| هر کسى را که ] مردم را [ از نيکى باز مى داشت و از پرستش خدا سرکشى مى کرد و مردم را در دينشان به شکّ و ترديد مى انداخت; (25) |
| الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِي الْعَذَابِ الشَّدِيدِ (26) |
| همان کسى که با وجود خدا معبود ديگرى مى پنداشت ، آرى او را در عذاب شديد بيفکنيد . (26) |
| ۞ قَالَ قَرِينُهُ رَبَّنَا مَا أَطْغَيْتُهُ وَلَٰكِنْ كَانَ فِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ (27) |
| آن کفرپيشه مى گويد : پروردگارا ، شيطان که دمساز من بود مرا به سرکشى واداشت . و دمسازش مى گويد : پروردگارا ، من طغيانگرى را بر او تحميل نکردم ، بلکه او خود در بيراهه اى دور از حق بود . (27) |
| قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ (28) |
| خدا به هر دو دسته مى گويد : در حضور من با يکديگر ستيزه نکنيد که شما را سودى نمى بخشد ، چرا که پيش از اين وعده عذاب را به شما گوشزد کردم و به فرجامِ کفر و شرک هشدارتان دادم . (28) |
| مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ (29) |
| امروز عفو و بخششى در کار نيست ، زيرا آن سخنِ ( وعده عذاب براى کافران ) ، نزد من تغيير نخواهد يافت و من هرگز به بندگانم ستم روا نخواهم داشت . (29) |
| يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ (30) |
| روزى که به دوزخ مى گوييم : آيا ] از کافران و مجرمان [ پر شدى ؟ و او مى گويد : آيا من جايى افزون بر آنچه در خود جاى داده ام دارم ؟ (30) |
| وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ (31) |
| و بهشت را براى تقواپيشگان نزديک مى آورند ، و آن در مکانى دور نيست که ورود به آن برايشان دشوار باشد . (31) |
| هَٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ (32) |
| ] به آنان مى گويند : [ اين همان پاداشى است که آن را به شما وعده مى دادند . اين براى هر کسى است که در دنيا با اطاعت از خدا به او روى آورد و به آنچه خدا برعهده او نهاده بود همواره پاى بند بود . (32) |
| مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ (33) |
| همان کسى که از عذاب و کيفر خداى رحمان ـ که از ديد او نهان بود ـ مى ترسيد و به رحمتش اميدوار بود و اکنون با قلبى سرشار از توجه به خدا نزد او آمده است . (33) |
| ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ۖ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ (34) |
| به آنان گفته مى شود : با سلامت و امنيت به بهشت درآييد که اين روز روزِ جاودانگى است . (34) |
| لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ (35) |
| آنچه در آن جا بخواهند براى آنان فراهم است و نزد ما افزون تر از آن نيز خواهد بود . (35) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |