| سوره 47 | سوره مبارکه محمد | صفحه 509 |
|
| وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُوا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُورَةٌ ۖ فَإِذَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ مُحْكَمَةٌ وَذُكِرَ فِيهَا الْقِتَالُ ۙ رَأَيْتَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ ۖ فَأَوْلَىٰ لَهُمْ (20) |
| و کسانى که ايمان آورده اند مى گويند : چرا سوره اى که بيانگر مطالبى جديد است فرو فرستاده نمى شود ؟ امّا آن گاه که سوره اى صريح و روشن نازل مى شود و در آن از جنگ و جهاد ياد مى گردد و مؤمنان به نبرد فراخوانده مى شوند ، بيماردلانِ سُست ايمان را مى بينى که از شدّت ترس ، همچون کسى که مرگ بر او سايه افکنده است ، به تو مى نگرند ، پس همان مرگ براى آنان سزاوارتر است . (20) |
| طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَعْرُوفٌ ۚ فَإِذَا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللَّهَ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ (21) |
| ايمانشان اطاعت امرى است که بر آن پيمان بستند و اظهار آن سخنى پسنديده است ، پس آن گاه که فرمان حتمى شد و به مرحله اجرا رسيد ، اگر با خدا راست مى گفتند و فرمانبرى مى کردند ، قطعاً برايشان بهتر بود . (21) |
| فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ (22) |
| پس اى سُست ايمانانِ بازمانده از جهاد ، اگر از کتاب خدا و احکام آن روى برتابيد ، آيا اين انتظار از شما دور است که با خونريزى و غارتگرى ، در زمين تباهى پديد آوريد و با خويشاوندانتان پيمان و حرمت خويشاوندى را بشکنيد ؟ (22) |
| أُولَٰئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَأَعْمَىٰ أَبْصَارَهُمْ (23) |
| اينان کسانى اند که خداوند لعنتشان کرده و شنواييشان را از بين برده و ديدگانشان را نابينا ساخته است . (23) |
| أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا (24) |
| آيا در قرآن تدبّر نمى کنند ؟ بلکه بر دل هاى آنان و هم مسلکانشان قفل هاى مخصوص دل ها قرار گرفته است . (24) |
| إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَىٰ أَدْبَارِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى ۙ الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَىٰ لَهُمْ (25) |
| کسانى که پس از آن که راه هدايت برايشان آشکار شد به عقب بازگشتند و به کفر گراييدند ، شيطان کارهاى ناپسند را برايشان آراست و آنان را در راه باطل مدد کرد . (25) |
| ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ ۖ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ (26) |
| اين ( حاکميت شيطان ) بدان جهت است که آنان به کسانى که از قرآن و احکام آن ناخشنود بودند وعده همکارى دادند و گفتند : در پاره اى از امور ـ تا آن جا که راز ما فاش نشود ـ از شما پيروى خواهيم کرد ] غافل از آن که [ خدا نهانکارى آنان را مى داند . (26) |
| فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ (27) |
| امروز در پشت نقابِ نفاق نويد همکارى به کافران مى دهند ، ولى آن گاه که فرشتگان جانشان را بستانند در حالى که بر صورت و پشتشان مى کوبند ، حال و روزشان چگونه خواهد بود ؟ (27) |
| ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا مَا أَسْخَطَ اللَّهَ وَكَرِهُوا رِضْوَانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ (28) |
| اين بدان جهت است که آنان از آنچه خدا را به خشم آورده است پيروى کردند و رضاى او را خوش نداشتند ، و خدا هم کارهاى نيکشان را تباه و بى اثر ساخت . (28) |
| أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ (29) |
| بلکه بيماردلانِ سُست ايمان که سرانجام کافر شدند و در زمره منافقان درآمدند ، گمان کردند که خداوند هيچ گاه کينه هايشان به دين و دين باوران را آشکار نخواهد ساخت . (29) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |