| سوره 42 | سوره مبارکه الشورى | صفحه 485 |
|
| وَالَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ (16) |
| و کسانى که درباره ربوبيّت خدا ، پس از آن که از سوى فطرت سليم پذيرفته شد ، به محاجّه مى پردازند تا سرانجام آن را انکار کنند ، حجّتشان نزد خدا تباه است و بر آنان از جانب خدا خشمى خواهد بود و عذابى سخت خواهند داشت . (16) |
| اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَالْمِيزَانَ ۗ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ (17) |
| خدا همان کسى است که کتابِ وحى را به حق بى آن که باطلى در آن راه داشته باشد ، و نيز دين را که معيار درست يا نادرست بودن باورها و کردارهاست ، فرو فرستاده است . چه چيز تو را از قيامت آگاه مى کند و تو از وقت آن چه مى دانى ؟ شايد قيامت نزديک باشد . (17) |
| يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِهَا ۖ وَالَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْهَا وَيَعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُّ ۗ أَلَا إِنَّ الَّذِينَ يُمَارُونَ فِي السَّاعَةِ لَفِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ (18) |
| کسانى که قيامت را باور ندارند ، از روى استهزا شتاب در آمدنِ آن را مى خواهند ، و کسانى که ايمان آورده اند ، در عين تمايل به برپايى آن ، از آن بيمناکند و مى دانند که آن حق است . بدانيد کسانى که درباره قيامت جدال مى کنند و در پى انکار آن هستند ، در بيراهه اى هستند که با حق فاصله اى دور و دراز دارد . (18) |
| اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبَادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ ۖ وَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ (19) |
| خداوند به همه خصوصيات بندگانش آگاه است و اراده اش را درباره آنان به سهولت تحقق مى بخشد; هر که را بخواهد روزى مى دهد و هيچ کس نمى تواند مانع او شود ، چرا که او نيرومند و شکست ناپذير است . (19) |
| مَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ ۖ وَمَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ (20) |
| هر کس کِشتِ آخرت بخواهد ما به کشت او مى افزاييم و پاداشش را افزون مى کنيم ، و هر کس کشت دنيا بخواهد ، از دنيا ـ کم يا زياد ـ به او مى دهيم ولى در آخرت هيچ بهره اى نخواهد داشت . (20) |
| أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗ وَإِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (21) |
| مگر مشرکان معبودانى دارند که از دين آنچه را خدا بدان رخصت نداده است براى آنان تشريع کرده باشند ؟ اگر آن سخنِ فيصله دهنده مبنى بر اين که بايد مردم تا سرآمدى معيّن در زمين بمانند مقرّر نشده بود ، قطعاً ميانشان داورى مى شد و به هلاکت مى رسيدند . آرى ، در دنيا به آنان مهلت داده مى شود ولى در آخرت ستمکاران عذابى دردناک خواهند داشت . (21) |
| تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَهُوَ وَاقِعٌ بِهِمْ ۗ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِ ۖ لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ (22) |
| در قيامت ستمکاران را مى بينى که از آنچه به دست آورده اند هراسناک اند و دستاوردشان به آنان مى رسد; و کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، در آن روز در بوستان هاى پر درخت که زمينى آکنده از گياه دارد ، به سر مى برند . آنان در آن جا هر چه بخواهند ، از جانب پروردگارشان در اختيارشان قرار خواهد گرفت . اين است آن فزون بخشى بزرگ . (22) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |