| سوره 41 | سوره مبارکه فصلت | صفحه 480 |
|
| إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ (30) |
| همانا کسانى که گفتند : پروردگارِ ما خداست; سپس بى هيچ انحرافى بر اين سخن ثابت قدم ماندند ، فرشتگان با اين پيام بر آنان فرود مى آيند که : نترسيد و اندوه مداريد و مژده باد شما را به بهشتى که آن را به شما وعده مى دادند . (30) |
| نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۖ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ (31) |
| ما فرشتگان در زندگى دنيا عهده دار کار شما بوديم پس در سراى آخرت نيز کارتان را برعهده مى گيريم ، و آنچه دل هايتان بخواهد در آن جا براى شما خواهد بود ، و هر چه درخواست کنيد در آن جا براى شما فراهم است . (31) |
| نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ (32) |
| اينها عطيّه اى است از جانب آمرزنده اى مهربان . (32) |
| وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ (33) |
| و کيست نيکو گفتارتر از آن کس که به سوى خدا دعوت کرد و کارى شايسته انجام داد و گفت : من از کسانى ام که در برابر خدا تسليم اند . (33) |
| وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۚ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ (34) |
| اى پيامبر ، خوى نيکو در تأثيرگذارى با خوى زشت برابر نيست; پس با نيکوترين خصلت بدى هاى آنان را دفع کن که ناگاه آن کسى که ميان تو و او دشمنى است گويى دوستى دلسوز است . (34) |
| وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ (35) |
| اين خصلت را جز بر دل کسانى که شکيبا بوده اند نمى اندازند و آن را جز بر کسى که از کمال بهره اى عظيم دارد نمى افکنند . (35) |
| وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ ۖ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (36) |
| و اگر از جانب شيطان به تو شورشى رسد ( مخالفان تو را بر ضدّ تو برانگيزد ) و چنين خواهد کرد ، به خدا پناه ببر ، که او سخن تو را مى شنود و به احوال تو داناست . (36) |
| وَمِنْ آيَاتِهِ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ ۚ لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (37) |
| از نشانه هاى ربوبيّت او شب و روز و خورشيد و ماه است; پس تنها او شايسته پرستش است و اگر شما او را مى پرستيد ، نه براى خورشيد سجده کنيد و نه براى ماه ، بلکه براى آن خدايى که همه آنها را آفريده است سجده کنيد . (37) |
| فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْأَمُونَ ۩ (38) |
| پس اگر گردنکشى کردند و از اين که تنها براى خدا سجده کنند امتناع ورزيدند ، بدانند که عبادت خدا از بين نمى رود ، زيرا آنان که نزد پروردگار تواَند ، شب و روز او را تسبيح مى گويند و خسته و ملول نمى شوند . (38) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |