| سوره 35 | سوره مبارکه فاطر | صفحه 439 |
|
| هُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلَائِفَ فِي الْأَرْضِ ۚ فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ ۖ وَلَا يَزِيدُ الْكَافِرِينَ كُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلَّا مَقْتًا ۖ وَلَا يَزِيدُ الْكَافِرِينَ كُفْرُهُمْ إِلَّا خَسَارًا (39) |
| اوست آن که شما را در زمين جانشين قرار داد و هر نسلى از شما آدميان را جايگزين نسل پيشين کرد . پس تنها او خداوندگار شماست; و هر کس به يکتايى او در ربوبيت و تدبير کافر گردد ، کفرش تنها به زيان خود اوست ، و کافران را کفرشان جز دشمنى شديد نزد پروردگارشان نمى افزايد ، و کافران را کفرشان جز خسارتى بزرگ افزون نمى کند . (39) |
| قُلْ أَرَأَيْتُمْ شُرَكَاءَكُمُ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَرُونِي مَاذَا خَلَقُوا مِنَ الْأَرْضِ أَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِي السَّمَاوَاتِ أَمْ آتَيْنَاهُمْ كِتَابًا فَهُمْ عَلَىٰ بَيِّنَتٍ مِنْهُ ۚ بَلْ إِنْ يَعِدُ الظَّالِمُونَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا إِلَّا غُرُورًا (40) |
| به مشرکان بگو : از معبودانتان که شريک خدا قرار داده ايد و آنها را به جاى خدا مى خوانيد و مى پرستيد به من خبر دهيد . به من بنماييد که آنها چه چيزى از زمين و پديده هاى آن را آفريده اند تا در زمين شريک خدا باشند ، بلکه چه چيزى از آسمان ها را خلق کرده اند تا در آسمان ها شرکتى با خدا داشته باشند و در نتيجه از رُبوبيّت و تدبير عالم بهره اى نصيب آنها شود ؟ آيا کتابى به مشرکان داده ايم که شرکت معبودانشان با خدا و شايستگى آنها براى پرستش ، در آن نوشته شده باشد تا از جانب خدا براى شرک ورزيدن خود ، بر دليلى روشن متّکى باشند ؟ چنين نيست ، بلکه شرک ورزيدن آنان ريشه در فريبکارى دارد و اين مشرکان ستمکار چيزى جز فريب به يکديگر وعده نمى دهند . (40) |
| ۞ إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولَا ۚ وَلَئِنْ زَالَتَا إِنْ أَمْسَكَهُمَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ ۚ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا (41) |
| به يقين خداست که آسمان ها و زمين را نگاه مى دارد و وجودشان را ادامه مى دهد تا از ميان نروند; و به يقين که اگر آن دو از ميان بروند هيچ کس بعد از او نمى تواند آنها را نگهدارد و هستى آنها را برقرار دارد . همانا او بردبار است و در نابود ساختن آسمان ها و زمين تعجيل نمى کند ، و ساتر است و راه نيستى را بر آنها پوشيده مى دارد و بدين سبب آسمان ها و زمين تا مدتى معين برپا مى مانند . (41) |
| وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لَئِنْ جَاءَهُمْ نَذِيرٌ لَيَكُونُنَّ أَهْدَىٰ مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ ۖ فَلَمَّا جَاءَهُمْ نَذِيرٌ مَا زَادَهُمْ إِلَّا نُفُورًا (42) |
| اين مشرکان پيش از بعثت تو ، با سخت ترين سوگندهاى خود به نام خدا سوگند خوردند که اگر پيامبرى بيم دهنده براى آنان بيايد ، و در داشتن پيامبر ، با يهوديان و مسيحيان يکسان شوند ، قطعاً از هر يک از آن امّت ها هدايت يافته تر خواهند شد; ولى هنگامى که پيامبرى برايشان آمد و آنان را به عذاب الهى هشدار داد ، جز دورى و گريز بر آنان نيفزود . (42) |
| اسْتِكْبَارًا فِي الْأَرْضِ وَمَكْرَ السَّيِّئِ ۚ وَلَا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ ۚ فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ ۚ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا (43) |
| برترى جويى آنان در روى زمين و نيرنگِ زشتشان ريشه در گريز آنان از پيامبر و تکذيب آيات الهى دارد . ] بدانند که [ نيرنگِ ناروا جز دامن صاحبش را نمى گيرد و اثر سوء آن جز به خود او باز نمى گردد . پس آيا جز همان سنّتى را که در ميان امّت هاى حق ستيز نخستين جارى شد و آنان را هلاک ساخت ، انتظار مى برند ؟ هرگز براى سنت خدا دگرگونى نمى يابى و هرگز سنّت خدا را قابل انتقال نخواهى يافت . (43) |
| أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَكَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِنْ شَيْءٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَلِيمًا قَدِيرًا (44) |
| آيا اين حق گريزان در زمين سير نکرده اند تا سنت الهى را به ديده عبرت دريابند و بدانند که فرجام امت هايى که پيش از ايشان مى زيستند و بسيار نيرومندتر از اينان بودند چگونه شد ؟ ! ] بدانند که [ هيچ چيزى نه در آسمان ها و نه در زمين ، خدا را ناتوان نمى سازد; نه مَکرِ مکّاران او را عاجز مى کند و نه نيروى قدرتمندان; چرا که او داناى مطلق است و نيرنگ ها غافلگيرش نمى کند ، و تواناى مطلق است و هيچ چيزى در برابر او مقاومت ندارد . (44) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |