| سوره 34 | سوره مبارکه سبا | صفحه 432 |
|
| قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا أَنَحْنُ صَدَدْنَاكُمْ عَنِ الْهُدَىٰ بَعْدَ إِذْ جَاءَكُمْ ۖ بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمِينَ (32) |
| سران مستکبر به پيروان مستضعف خود خواهند گفت : آيا پس از آن که هدايت به سراغتان آمد و به شما ابلاغ شد ، چگونه مى توانيد ادّعا کنيد که ما شما را به اجبار از هدايت بازداشتيم ؟ اين گونه نيست ، شما خود مجرم و گنهکار بوديد . (32) |
| وَقَالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا بَلْ مَكْرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ إِذْ تَأْمُرُونَنَا أَنْ نَكْفُرَ بِاللَّهِ وَنَجْعَلَ لَهُ أَنْدَادًا ۚ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَجَعَلْنَا الْأَغْلَالَ فِي أَعْنَاقِ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (33) |
| و مستضعفان در پاسخ به سران مستکبر مى گويند : ] اگرچه ما را به اجبار از ايمان بازنداشتيد ، ولى [ در گرايش ما به کفر ، شما نيز دخالت داشتيد . شما بوديد که شب و روز فريبکارى کرديد و پيوسته توطئه ها به کار برديد تا ما را به اطاعتِ خود واداشتيد و ما هم آن گاه که خواستيد به خداى يگانه کافر شويم و براى او همتايانى قرار دهيم خود را به پيروى از شما ناچار ديديم . آنان وقتى عذاب دوزخ را مى بينند پشيمان مى شوند امّا پشيمانى خود را پنهان مى دارند ، و ما در گردن کسانى که کفر ورزيده اند زنجيرها مى نهيم . آيا جز به آنچه مى کردند سزا داده مى شوند ؟ اين زنجيرها که در عذابشان داشته همان اعمال آنان است . (33) |
| وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ (34) |
| و ما در هيچ آباديى پيامبرى که مردم را از عذاب بيم دهد نفرستاديم جز اين که مرفهان آن به پيامبران گفتند : ما به آنچه بدان رسالت يافته و به ابلاغ آن مأمور شده ايد ، کافريم . (34) |
| وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالًا وَأَوْلَادًا وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (35) |
| و نيز گفتند : ما دارايى ها و فرزندانمان بيش از ديگران است و اين نشانه کرامت ما نزد خداست ، پس ما هرگز گرفتار عذاب او نخواهيم شد . (35) |
| قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (36) |
| در پاسخ آنان بگو : پروردگار من روزى را براى هر کس که بخواهد وسعت مى بخشد و بر هر کس که بخواهد تنگ مى گيرد . اين نه گواه کرامت و سعادت است و نه نشانه پستى و اهانت ، ولى بيشتر مردم نمى دانند که فراوانى نعمت و تنگى معيشت به دست خداوند است . (36) |
| وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفَىٰ إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُولَٰئِكَ لَهُمْ جَزَاءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ (37) |
| اى مردم ، دارايى هاى شما و فرزندانتان چيزى نيست که شما را نزد ما مقرّب سازد; تنها کسانى که ايمان آورده و با انفاق اموالشان در راه خدا و گسترش ايمان و عمل صالح در ميان فرزندان خويش ، کار شايسته کرده باشند ، اينانند که در برابر آنچه کرده اند ، پاداشى مضاعف خواهند داشت و در غرفه هاى رفيع بهشت از هر گزند و عذابى ايمنند . (37) |
| وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَٰئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ (38) |
| کسانى که براى از بين بردن آيات ما تلاش مى کنند تا ما را ] به خيال خود [ سخت درمانده سازند ، در عذاب احضار مى شوند; هرچند اموال و فرزندانشان بسيار باشد . (38) |
| قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ ۚ وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (39) |
| بگو : پروردگار من روزى را براى هر کس از بندگانش که بخواهد وسعت مى بخشد و بر هر کس که بخواهد تنگ مى گيرد; پس نه انفاق موجب کم شدن روزى است و نه خوددارى از انفاق مايه فزونى آن . و هر چه را در راه خير انفاق کنيد ـ خواه کم باشد يا زياد ـ خدا آن را در دنيا يا آخرت عوض مى دهد و او بهترين روزى دهندگان است که از سرِ جود مى بخشد نه به اميد عوض . (39) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |