| سوره 31 | سوره مبارکه لقمان | صفحه 413 |
|
| أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً ۗ وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُنِيرٍ (20) |
| اى پيامبر ، به مشرکان بگو : آيا نديده ايد که خداوند آنچه را که در آسمان ها و آنچه را که در زمين است به نفع شما رام ساخته و نعمت هاى آشکار و نهانش را به وفور بر شما ارزانى داشته است ؟ با اين حال ، گروهى از مردم درباره يکتايى خداوند جدال مى کنند بى آن که به دانشى برخاسته از دليل عقلى و يا به هدايت و الهامى از جانب خداوند و يا به کتابى آسمانى که روشنگر است تمسّک کنند . (20) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا ۚ أَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطَانُ يَدْعُوهُمْ إِلَىٰ عَذَابِ السَّعِيرِ (21) |
| و هنگامى که به آنان گفته شود : از آيينى که خدا نازل کرده است پيروى کنيد ، خواهند گفت : چنين نمى کنيم ، بلکه پيرو سنتى خواهيم بود که پدرانمان را بر آن يافته ايم . آيا بر پيروى از پدرانشان اصرار دارند هرچند شيطان آنان را بدين پيروى به سوى عذاب آتش فراخوانده باشد ؟ (21) |
| ۞ وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ ۗ وَإِلَى اللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ (22) |
| و هر کس تسليم خدا شود و با تمام وجود به پرستش او روى آورد قطعاً به محکم ترين دستاويز چنگ زده است و فرجام کارش نجات و رستگارى است ، چرا که فرجام کارها به سوى خداوند و در اختيار اوست . (22) |
| وَمَنْ كَفَرَ فَلَا يَحْزُنْكَ كُفْرُهُ ۚ إِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (23) |
| و کسانى که کفر ورزيده اند ، نبايد کفرشان مايه اندوه تو گردد . بازگشت آنان به سوى ماست و ما آنان را به حقيقت آنچه کرده اند آگاه خواهيم ساخت و پيامدهاى اعمالشان را که آتش است به آنان نشان خواهيم داد . همانا خداوند به انديشه ها و نيّت هاى نهفته در سينه ها ، به خوبى داناست . (23) |
| نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلَىٰ عَذَابٍ غَلِيظٍ (24) |
| کافران مپندارند که در اين جهان از تحت قدرت ما خارج شده اند; ما به آنان اندک بهره اى مى دهيم سپس آنان را به اجبار به سوى عذابى سخت خواهيم برد . (24) |
| وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ ۚ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ (25) |
| اگر از اين مشرکان بپرسى : چه کسى آسمان ها و زمين را آفريده است ؟ قطعاً خواهند گفت خدا آفريدگار هستى است . اى پيامبر ، تو به خاطر اعتراف مشرکان که در حقيقت اعتراف به توحيد است ، خدا را ستايش کن; ولى بيشتر آنان نمى دانند که تدبير امور هستى از آفرينش آنها جدا نيست و اعتراف به آفريدگارى خدا اعتراف به يکتايى و نفى شريک از اوست . آرى ، گروه اندکى از مشرکان اين حقيقت را درمى يابند ولى آن را انکار مى کنند . (25) |
| لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ (26) |
| آنچه در آسمان ها و زمين وجود دارد فقط از آنِ خداست ، زيرا تنها خداست که بى نياز است و بر کارهايش که همه زيباست ، ستايش مى شود . (26) |
| وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ وَالْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ (27) |
| و اگر هر درختى که در پهنه زمين است قلم باشد ، و هرچه دريا هست مرکّب گردد و هفت درياى ديگر ( درياهاى بسيار ) به مدد آيد و بر آن افزوده شود ، آن گاه با آن قلم ها و مرکّب ها آفريده هاى خداوند نگارش يابد ، درياها تمام مى شود و نگارش آفريده هاى خدا به پايان نمى رسد ، به راستى او عزيز است و چيزى بر او غالب نمى آيد و حکيم است و تدبير امور هستى را به هيچ کس وانمى گذارد . (27) |
| مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ ۗ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ (28) |
| مپنداريد که حسابرسى اعمالِ اين همه خلايق امکان پذير نيست ، زيرا نزد خدا ، آفرينش همه شما و برانگيختنتان ، مانند آفرينش و برانگيختن يک تن است ، چرا که خداوند خود شنوا و بينا به هر گفتار و کردارى است . (28) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |