| سوره 31 | سوره مبارکه لقمان | صفحه 412 |
|
| وَلَقَدْ آتَيْنَا لُقْمَانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ ۚ وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ (12) |
| و قطعاً به لقمان حکمت عطا کرديم : به او فرمان داديم که خدا را سپاس بگزار ، و هر کس پيوسته خدا را سپاس بگزارد ، جز اين نيست که سپاسش به سود خودش خواهد بود ، و هر کس کفران کند زيانى به خدا نمى رسد ، چرا که خدا از همه چيز بى نياز است و هماره مورد ستايش است . (12) |
| وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَا بُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ ۖ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ (13) |
| و ياد کن هنگامى را که لقمان به پسرش ـ در حالى که او را پند مى داد ـ گفت : اى پسرکِ من ، براى خدا شريکى قرار مده ، چرا که شرک ستمى بزرگ است . (13) |
| وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ (14) |
| ما به انسان در مورد پدر و مادرش سفارش کرديم; مادرش به هنگام باردارى ، بسيار رنج و محنت کشيد و پيوسته بر ضعف و سستى او افزوده مى شد . سرانجام او را بزاد و در طول دو سال شير داد; سپس او را از شير باز گرفت . سفارش ما به انسان اين بود که به وى فرمان داديم که پدر و مادرت را سپاسگزار باش ، همان گونه که فرمانش داديم که مرا شکرگزار باش; مبادا فرمان نبرى و سپاسگزارى نکنى ، که بازگشت همگان به سوى من است . (14) |
| وَإِنْ جَاهَدَاكَ عَلَىٰ أَنْ تُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۖ وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفًا ۖ وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ ۚ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (15) |
| و اگر پدر و مادرت تلاش کردند که چيزى را که بدان علم ندارى ـ از آن روى که وجود ندارد ـ شريک من سازى ، از آنان پيروى مکن . البته در کارهاى دنيا با آنان به نيکى معاشرت کن و در حقشان ستم و خشونت روا مدار; اما در مورد دين خدا ، اگر آنان توبه کرده و به سوى من بازگشته اند ، راهشان را در پيش گير و از آنان پيروى کن ، و گرنه از آنان اطاعت مکن ، بلکه راه کسى را پى گير که به سوى من باز آمده است . سپس روز قيامت به سوى من باز خواهيد گشت ، آن گاه شما را به حقيقتِ آنچه کرده ايد آگاه خواهم ساخت و براساس آن به شما پاداش يا کيفر مى دهم . (15) |
| يَا بُنَيَّ إِنَّهَا إِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّمَاوَاتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ (16) |
| لقمان پس از توجه دادن فرزندش به توحيد ، به يادآورى معاد پرداخت و گفت : اى پسرک من ، اگر کار شايسته يا ناشايسته تو هموزن يک دانه خردل باشد و آن هم در دل صخره اى يا در آسمان ها و يا در دل زمين نهان باشد ، خدا آن را براى حسابرسى حاضر خواهد کرد ، چرا که خداوند علمش در ژرفاى هر چيزى نفوذ دارد و به کنه موجودات آگاه است . (16) |
| يَا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلَاةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا أَصَابَكَ ۖ إِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ (17) |
| اى پسرک من ، نماز را بر پا دار و به کار شايسته ـ که دين و خرد آن را به نيکى مى شناسند ـ فرمان ده و از کار ناشايست نهى کن و بر مصيبت و رنجى که به تو رسيده است شکيبا باش ] و بدان [ که صبر و شکيبايى برخاسته از اراده جدّى و تصميم قاطع در کارهاست . (17) |
| وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ (18) |
| و به تکبّر ، از مردم رخ برمتاب و در زمين همچون سرمستان سبک مغز گام برمدار ، چرا که خداوند هيچ خيالباف متکبر و فخرفروشى را دوست نمى دارد . (18) |
| وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ ۚ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ (19) |
| و در راه رفتن خود ميانه رو باش ، و صدايت را کوتاه کن ، چرا که صداى خران که بلندآوازند زشت ترين بانگ هاست . (19) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |