| سوره 30 | سوره مبارکه الروم | صفحه 405 |
|
| وَعْدَ اللَّهِ ۖ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (6) |
| غلبه روميان در آينده اى نزديک و شادمانى مؤمنان در آن روز را خدا وعده کرده است و او وعده خود را به انجام مى رساند و از آن تخلف نمى کند ، ولى بيشتر مردم از شئون خدا ناآگاه اند و به تحقق وعده هاى او اطمينان ندارند . (6) |
| يَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ (7) |
| عدم اعتقاد مردم به تحقق وعده هاى الهى از آن روست که آنان ظاهرى از حيات دنيا را مى شناسند و از حيات اخروى که وراى آن است ، بى خبرند . (7) |
| أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ۗ مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُسَمًّى ۗ وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ (8) |
| آيا اين بى خبران ، از سرگرمى به امور دنيا به خود باز نيامده اند تا با فراغت و حضور ذهن بينديشند که خداوند آسمان ها و زمين و آنچه را که ميان آنهاست جز به حق نيافريده و آنها را بى هدف قرار نداده است و اينها را جز تا سرآمدى معين باقى نمى گذارد و سپس از ميانشان مى برد ؟ آيا نينديشيده اند که اگر آخرتى در کار نباشد اين جهان که فرجامش نابودى است بيهوده و بى هدف خواهد بود ؟ شگفت است که بسيارى از مردم لقاى پروردگارشان و بازگشت به سوى او را انکار مى کنند . (8) |
| أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ كَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ ۖ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (9) |
| آيا اينان ، در زمين سير و سفر نکرده اند که به ديده عبرت بنگرند که فرجام امت هاى کفرپيشه اى که پيش از آنان مى زيستند چگونه شد ؟ آن امت ها بسى نيرومندتر از اينان بودند و زمين را براى آبادانى و زراعت کَند و کاو مى کردند و بيشتر از آنچه اين مردم آن را آباد کردند به عمران آن دست يافتند . پيامبرانشان با دلايلى روشن و روشنگر به سراغشان آمدند; پس خداوند با اين کيفرها به آنان هيچ ستمى نکرد و نشايد که او ستم روا دارد . آنان خود با تکذيب پيامبران و ارتکاب گناهان ] سزاوار عذاب شدند و [ به خويشتن ستم کردند . (9) |
| ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوأَىٰ أَنْ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِئُونَ (10) |
| آرى ، فرجام کسانى که بد کردند چيزى جز بدى و عذاب ناگوار نبود ، چرا که آيات خدا را تکذيب کردند و آنها را به استهزا مى گرفتند . (10) |
| اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (11) |
| خداوند ، آفريدگان را نخست پديد مى آورد ، سپس با پايان يافتن اجلشان آفرينش آنها را تجديد مى کند و آن گاه به او بازگردانده مى شويد . (11) |
| وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ (12) |
| و آن روز که قيامت برپا مى شود و مردم براى حساب و جزا به سوى خدا باز مى گردند ، گناهکاران از رحمت او نوميد مى شوند . (12) |
| وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكَائِهِمْ شُفَعَاءُ وَكَانُوا بِشُرَكَائِهِمْ كَافِرِينَ (13) |
| و از معبودانشان که آنها را شريکان خدا مى پنداشتند شفاعت کننده اى ندارند و در آن روز پرستش خدايان خود را پنهان مى دارند . (13) |
| وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ (14) |
| و آن روز که قيامت برپا مى شود ، در آن هنگام مؤمنانِ نيکوکار از مجرمان جدا مى شوند . (14) |
| فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ (15) |
| اما کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، در بوستانى که در نهايت زيبايى و دلنشينى است جاى مى گيرند ، در حالى که مسرورند و شادى از چهره هاى آنان نمايان است . (15) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |