| سوره 25 | سوره مبارکه الفرقان | صفحه 362 |
|
| ۞ وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَىٰ رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا (21) |
| و آنان که منکر رستاخيزند و به لقاى ما در آن جا اميدى ندارند ، رسالت محمد را انکار کردند و گفتند : اگر بشر درخور اين است که فرشته اى براى او وحى بياورد و يا خدا خود با او سخن بگويد ، پس چرا فرشتگان بر ما نازل نشده اند يا خدا را که به گمان محمد پروردگار ماست نمى بينيم تا با ما سخن بگويد ؟ سوگند ياد مى کنم که اينان به ناحق براى خود بزرگى و عظمت خواستند و به طغيانى بزرگ دست يازيدند . (21) |
| يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلَائِكَةَ لَا بُشْرَىٰ يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَحْجُورًا (22) |
| ولى روزى که وارد عالَم برزخ مى شوند و فرشتگان را ديدار مى کنند ، آن روز هيچ مژده و خبر خوشى براى تبهکاران نخواهد بود و آنان به فرشتگان که آماده کيفر ايشانند مى گويند : بر شما حرام و ممنوع است که ما را عذاب کنيد . (22) |
| وَقَدِمْنَا إِلَىٰ مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا (23) |
| و در آن روز به هر کارى که کرده اند روى مى آوريم و آن را همچون غبار پراکنده اى مى سازيم . (23) |
| أَصْحَابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلًا (24) |
| بهشتيان در آن روز جايگاهشان بهتر و آسايشگاهشان براى استراحتِ نيمروز نيکوتر است . (24) |
| وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلَائِكَةُ تَنْزِيلًا (25) |
| و ياد کنيد روزى را که آسمانِ پوشيده از ابر شکافته شود و فرشتگان چنان که بايد به سوى زمين فرو فرستاده شوند . (25) |
| الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَٰنِ ۚ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكَافِرِينَ عَسِيرًا (26) |
| در آن روز آشکار شود که فرمانروايى به تمام و کمال حق و حقيقت است و از آنِ خداوند رحمان است ، و آن روز بر کافران روزى دشوار خواهد بود . (26) |
| وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا (27) |
| و روزى را که آن کسى که از هدايت پيامبر بى بهره بوده و بر خود ستم کرده است ، دست هاى خود را از پشيمانى به دندان مى گزد و مى گويد : اى کاش ، با رسول خدا راهى به سوى هدايت برگرفته بودم . (27) |
| يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا (28) |
| اى واى بر من ! کاش فلانى را دوستِ خود نگرفته بودم . (28) |
| لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي ۗ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا (29) |
| بى گمان او مرا از اين قرآن که يادآور خداست ، پس از آن که به من رسيد ، دور ساخت و به بيراهه کشانيد . آرى ، شيطان انسانى را که به يارى او دل بسته است يارى نمى کند . (29) |
| وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا (30) |
| و روزى را که محمد ـ فرستاده خدا ، لب به شکايت مى گشايد و مى گويد : پروردگارا ، کافران و گنهکاران قوم من اين قرآن را وانهادند . (30) |
| وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ هَادِيًا وَنَصِيرًا (31) |
| آرى ، همان گونه که براى تو دشمنانى قرار داديم ، براى هر پيامبرى نيز دشمنانى از تبهکاران قرار داديم . با اين حال ، بيمى به خود راه مده از اين که مبادا امر دين و هدايت مردم با دشمنى آنان به سامان نرسد ، چرا که همين بس که پروردگار تو هدايت کننده و ياريگر است . او هر که را درخور هدايت بداند هدايت مى کند و تو و دين تو را يارى خواهد کرد . (31) |
| وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً ۚ كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ ۖ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا (32) |
| و آنان که به پيام الهى کافر شدند ، گفتند : چرا قرآن يکجا بر محمد نازل نشده است ؟ اين پراکندگى آيات قرآن نشانه اين است که او خود ، آنها را به مناسبتِ رويدادها مى بافد و به خدا نسبت مى دهد . آرى ، ما آيات قرآن را اين گونه به تدريج و به مناسبتِ حوادث نازل مى کنيم تا آن را به شکل بهترى در دل تو جاى دهيم و بدين وسيله قلب تو را به تعاليم قرآن سخت استوار سازيم . با اين حال ، بخشى از آن را در پى بخشى ديگر مى آوريم تا پيوند و ارتباط آنها با يکديگر حفظ شود . (32) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |