| سوره 24 | سوره مبارکه النور | صفحه 355 |
|
| رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ ۙ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ (37) |
| مردانى در آن خانه ها تسبيح خدا مى گويند که نه هيچ تجارت و نه هيچ خريد و فروشى آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و پرداخت زکات بازمى دارد . آنان از روزى مى هراسند که دل ها و ديده هاى همگان ( مؤمنان و کافران ) در آن دگرگون مى شود . ( دل ها و ديدگان مؤمنان به نور خدا بينا مى شود و کرامت هاى الهى را مى نگرند ، و دل ها و ديدگان کافران کور مى گردد و چيزى جز رنج نمى بينند ) . (37) |
| لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۗ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ (38) |
| آرى ، مؤمنان به کارهاى شايسته مى پردازند تا خدا هنگام دادن پاداش به آنان ، تمام اعمالشان را هرچند کاستى هايى داشته باشد ، بهترين عمل به شمار آورد و همه را بر پايه آن سزا دهد و از فضل خود نيز بر پاداششان بيفزايد ، و خداوند به هر کس بخواهد ، بى حساب; بدون آن که از اعمال او عوضى بخواهد ، روزى و پاداش افزون خواهد داد . (38) |
| وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّىٰ إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ ۗ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ (39) |
| اين است وصف مؤمنان ، اما کسانى که کفر ورزيده اند ، اعمالشان همچون سرابى است در زمينى هموار که تشنه آن را آب مى پندارد و به سراغ آن مى رود ، ولى هنگامى که به آن مى رسد آن را چيزى نمى يابد . آرى ، کافران به گمان رستگارى بت مى پرستند ، اما وقتى مرگ يکى از آنان فرا رسيد و به صحنه قيامت درآمد ، آن جاست که اعمال خود را بى ثمر مى بيند و خدا را نزد خويش حاضر مى يابد و خدا هم حساب او را بررسى مى کند و سزايش را به تمام و کمال به او مى دهد ، و خداوند اعمال بندگان را به سرعت رسيدگى مى کند . (39) |
| أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ۚ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا ۗ وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ (40) |
| يا اعمالشان همچون تاريکى هايى است در دريايى موّاج که هماره آن دريا را موجى مى پوشاند و بر فراز آن موجى ديگر است ، و بالاى آن ابرهايى است که جلو نورهاى آسمانى را مى گيرد . اينها تاريکى هايى است متراکم که بعضى بر روى بعضى قرار گرفته است ، و کسى که در اين درياست ، وقتى دست خود را بيرون مى آورد ، نزديک است که آن را از شدت تاريکى نبيند . اعمال کافران نيز حجاب هايى متراکم اند که مانع از آنند که نور ايمان و معرفت بر دل هايشان بتابد و آنان را به راه نجات رهنمون شود . آرى ، کسى که خدا نورى براى او قرار نداده است هيچ نورى نخواهد داشت . (40) |
| أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ ۖ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِيحَهُ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ (41) |
| آيا ندانسته اى که هر که در آسمان ها و زمين است و پرندگانِ گشوده بال ، خدا را با هستىِ خويش تسبيح مى گويند و وجود نيازمندشان بى نيازى او را اعلام مى کند ؟ اين حقيقتى است بس روشن و آشکار . همه موجودات راه عرضه نياز خود را به درگاه خدا مى دانند و از تسبيح گفتن خود آگاهند ، و خدا به آنچه مى کنند داناست . (41) |
| وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ (42) |
| فرمانروايىِ آسمان ها و زمين تنها از آنِ خداست و بازگشت همه امور نيز به سوى خداست . (42) |
| أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ ۖ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ (43) |
| آيا نديده اى که خدا ابرهايى پراکنده را روانه مى کند ، آن گاه ميان آنها پيوند مى دهد ، سپس آنها را متراکم مى سازد ، پس قطره هاى باران را مى بينى که از لابه لاى ابرها بيرون مى آيد ؟ و آيا نديده اى که خدا از آسمان ، از تگرگ هاى متراکم موجود در آن که همچون کوه هاست فرو مى فرستد و هر که را بخواهد با آن هدف قرار مى دهد تا به مال و جان او آسيب برساند ، و از هر که بخواهد آن را باز مى دارد ؟ نزديک است روشنى برقش ديده ها را از بين ببرد . (43) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |