| سوره 2 | سوره مبارکه البقرة | صفحه 30 |
|
| وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ ۚ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقَاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّىٰ يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ ۖ فَإِنْ قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ ۗ كَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ (191) |
| و هر کجا بر آنان دست يافتيد بکشيدشان و از مکّه ، همان شهرى که شما را از آن بيرون کردند ، بيرونشان کنيد . آنان بر شرک اصرار مىورزند و شما را به انواع عذاب ها شکنجه دادند ، و شرک و شکنجه از کشتار سنگين تر است . و کنار مسجدالحرام با مشرکان نجنگيد ، مگر اين که آنان در آن جا به کارزار شما آيند . پس اگر به کارزار شما آمدند بکشيدشان که سزاى کافران چنين است . (191) |
| فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (192) |
| و اگر از جنگ در محدوده مسجدالحرام دست کشيدند ، از آنان درگذريد ، که خدا آمرزنده و مهربان است . (192) |
| وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّىٰ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ ۖ فَإِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ (193) |
| و با آنان بجنگيد تا شرک از بين برود و دين از آنِ خدا گردد و کسى را نرسد که مردم را به پرستش غير خدا دعوت کند . پس اگر از شرک دست برداشتند و ايمان آوردند با آنان نجنگيد ، زيرا تعدّى جز بر ضد ستمکاران روا نيست . (193) |
| الشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمَاتُ قِصَاصٌ ۚ فَمَنِ اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ (194) |
| اگر آنان در ماه حرام با شما جنگ را آغاز کردند شما نيز با آنان بجنگيد ، زيرا ماه حرام در برابر ماه حرام است ، و اگر حرمت مکّه و مسجدالحرام و ماه هاى حرام را شکستند شما نيز حرمت آنها را ناديده انگاريد که حرمت ها قابل تلافى است . پس هر کس بر شما تعدّى کرد ، شما نيز به مثل آن بر او تعدّى کنيد ، و از خدا پروا نماييد و در مقابله به مثل از حدّ تجاوز نکنيد . و بدانيد که خدا با پرواپيشگان است . (194) |
| وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَأَحْسِنُوا ۛ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (195) |
| در راه خدا و براى برپايى دين هزينه جهاد را تأمين کنيد و خود را به دست خويش به هلاکت نيفکنيد ، و نيکى کنيد که خدا نيکوکاران را دوست مى دارد . (195) |
| وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۖ وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ۚ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ۚ فَإِذَا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۚ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗ ذَٰلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ (196) |
| و حج و عمره را ناتمام نگذاريد و آن را براى خدا به پايان بريد ، و اگر پس از احرام ، در اثر بيمارى يا از سوى دشمن بازداشته شديد و نتوانستيد حج يا عمره را تمام کنيد ، هر دامى که براى شما آسان است قربانى کنيد ]سپس با تراشيدنِ سر از احرام خارج شويد[ . و تا قربانى به جايگاهش ( مکّه براى احرام عمره و مِنى براى احرام حجّ ) نرسيده است سر خود را نتراشيد . پس اگر کسى از شما بيمار يا از ناحيه سرش در رنج باشد ]و نتواندتا رسيدن قربانى به قربانگاه تحمّل کند بر او رواست که سر خود بتراشد و از احرام خارج شود سپس [ بايد به رسم کفّاره روزه اى بگيرد يا صدقه اى بدهد يا گوسفندى ذبح کند . و هنگامى که ايمنيد و مانعى براى به پايان رساندن حجّ و عمره نداريد ، هر کس با انجام دادن عمره و خروج از احرام تا موقع پرداختن به حج ، از آنچه بر او حرام بوده بهره برده است ( عمره تمتّع انجام داده است ) ، بايد براى حج خود هر دامى که آسان است قربانى کند ، و هر کس قربانى نيابد ، بايد سه روز در ايام حجّ و هفت روز هنگامى که به وطن بازگشتيد روزه بدارد ، که اين ده روزِ کامل است . اين گونه حج ( حج تمتع ) براى کسى مقرّر شده است که خانواده اش در کنار مسجدالحرام نباشد . از خدا پروا کنيد و بدانيد که خدا سخت کيفر است . (196) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |