| سوره 18 | سوره مبارکه الكهف | صفحه 295 |
|
| وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقًا (16) |
| سپس از مشرکان کناره گرفتند و به يکديگر گفتند : اکنون که از آنان و از آنچه به جاى خدا مى پرستند کناره گرفتيد و روى به خداى يکتا آورديد ، در آن غار جاى گيريد که پروردگارتان رحمتى از رحمت خود را بر شما مى گستراند و براى شما در کارتان گشايشى فراهم مى آورد . (16) |
| ۞ وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَتْ تَزَاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ ۗ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِدًا (17) |
| و اگر خود را ميان آنان فرض کنى ، مى بينى که چون خورشيد برمى آيد ، از غارشان به سمت راست مى گرايد و بر آن جانب پرتو مى افکند . و چون غروب مى کند ، از آنان مى گذرد در حالى که نورش بر سمت چپ غار مى تابد ; اين در حالى است که آنان در جايى فراخ از آن که آفتاب بر آن نمى تابد قرار گرفته اند . اين از آيات خداست . هر که را خدا هدايت کند او رهيافته است ، و هر که را به گمراهى بيفکند ، هرگز براى او کارگزارى هدايتگر نخواهى يافت . (17) |
| وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًا وَهُمْ رُقُودٌ ۚ وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖ وَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيدِ ۚ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا (18) |
| و ديدگانشان را گشوده مى بينى و آنان را بيدار مى انگارى ، در حالى که خفته اند ، و ما آنها را از پهلوى چپ به راست و از پهلوى راست به چپ مى گردانيم تا لباس و اندامشان در اثر تماس با زمين فرسوده نگردد ، و سگشان بر آستانه غار دو ساعدش را گسترده است . اگر بر آنها سر مى کشيدى ، با حالت گريز از آنان روى مى گرداندى و از مشاهده آنها آکنده از ترس مى شدى . (18) |
| وَكَذَٰلِكَ بَعَثْنَاهُمْ لِيَتَسَاءَلُوا بَيْنَهُمْ ۚ قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْ ۖ قَالُوا لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ ۚ قَالُوا رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَابْعَثُوا أَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هَٰذِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَلْيَنْظُرْ أَيُّهَا أَزْكَىٰ طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ أَحَدًا (19) |
| و همان گونه که خواب را بر آنان مسلط کرديم ، بيدارشان نموديم تا در ميان خود از يکديگر پرسش کنند . گوينده اى از آنان گفت : چقدر در خواب مانده ايد ؟ چند تن از آنان گفتند : يک روز يا پاره اى از روز را مانده ايم ، و برخى ديگر گفتند : پروردگارتان به مقدار ماندنتان داناتر است ; اينک يکى از خودتان را با اين درهم هايتان به شهر بفرستيد تا بنگرد که غذاى کدامين فروشنده پاکيزه تر است ، و از همان براى شما خوردنى بياورد ، و بايد با مردم در داد و ستد و رفت و آمدش نرمى کند ، مبادا کشمکشى روى دهد و کسى را از حال شما با خبر سازد . (19) |
| إِنَّهُمْ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ أَوْ يُعِيدُوكُمْ فِي مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوا إِذًا أَبَدًا (20) |
| قطعاً اگر آنان بر شما دست يابند سنگسارتان مى کنند يا شما را به آيين خود باز مى گردانند و در آن صورت هرگز سعادتمند نخواهيد شد . (20) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |