| سوره 17 | سوره مبارکه الاسراء | صفحه 290 |
|
| وَإِنْ كَادُوا لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَا ۖ وَإِذًا لَا يَلْبَثُونَ خِلَافَكَ إِلَّا قَلِيلًا (76) |
| و نزديک بود مشرکان تو را از سرزمين مکّه برکَنند تا از آن جا بيرونت کنند ; در آن صورت پس از تو جز اندک زمانى باقى نمى مانند و به حکم سنّت ما نابود مى شوند . (76) |
| سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا (77) |
| همان سنّتى که براى همه پيامبرانى که پيش از تو به رسالت فرستاديم مقرّر داشتيم ، و هرگز براى سنّت ما دگرگونى نخواهى يافت . (77) |
| أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا (78) |
| نماز را از هنگامى که خورشيد از وسط آسمان مى گذرد تا آن گاه که تاريکى شب به نهايت مى رسد برپادار ، و نماز صبح را نيز هنگام طلوع فجر به جاى آور که قطعاً نماز صبح مشهود فرشتگان شب و روز است . (78) |
| وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ عَسَىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَحْمُودًا (79) |
| و پاره اى از شب را به نماز بيدار باش که اين براى تو افزون بر نمازهاى واجب است ، باشد که پروردگارت به تو مقامى عطا کند که همه آن را بستايند و تو را با آن مقام ( مقام شفاعت ) در قيامت برانگيزد . (79) |
| وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا (80) |
| و بگو : پروردگارا ، مرا در هر کارى وارد مى کنى با راستى و درستى وارد کن و از هر کارى بيرون مى آورى با راستى و درستى بيرون بياور ، و براى من از جانب خود تسلطى يارى بخش مقرر دار تا بدين وسيله از عهده انجام وظايف خود برآيم . (80) |
| وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا (81) |
| و بگو : حق پديدار شد و باطل نابود گشت . آرى ، باطل نابود شدنى است . (81) |
| وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا (82) |
| و ما قرآن را که براى مؤمنان مايه شفا و رحمت است فرو مى فرستيم ، و ستمکاران ( کافران و مشرکان ) را چيزى جز زيان نمى افزايد . (82) |
| وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَئُوسًا (83) |
| و هنگامى که به انسان نعمت دهيم ، به آن سرگرم مى شود و از ما روى برمى تابد و با حرکت به سمت و سويى که براى خود برگزيده است از ما دور مى شود ، و چون گزندى به او رسد از آن روى که خدا را فراموش کرده است نوميد مى شود . (83) |
| قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا (84) |
| بگو : هر کسى براساس ساختار روانى خود عمل مى کند ; پس پروردگار شما بهتر مى داند که چه کسى راه يافته تر است . (84) |
| وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ ۖ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (85) |
| و از تو ـ اى پيامبر ـ درباره « روح » مى پرسند ، بگو : روح از عالَم امر پروردگار من است و به شما از دانش جز اندکى نداده اند . (85) |
| وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا (86) |
| و اگر بخواهيم ، روح آسمانى را که به سوى تو فرستاده ايم تا قرآن را بر تو القا کند ، از ميان مى بريم ، آن گاه کسى را نمى يابى که در برابر ما کارساز تو باشد و او را به تو بازگرداند . (86) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |