| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 254 |
|
| ۞ مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۖ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ أُكُلُهَا دَائِمٌ وَظِلُّهَا ۚ تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا ۖ وَعُقْبَى الْكَافِرِينَ النَّارُ (35) |
| وصف آن بهشتى که به تقواپيشگان وعده داده شده اين است که از زير درختان آن نهرها جارى است . ميوه آن هميشگى و سايه اش پايدار است . اين فرجام کسانى است که تقواپيشه بوده اند و فرجام کفرپيشگان آتش است . (35) |
| وَالَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَفْرَحُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ ۖ وَمِنَ الْأَحْزَابِ مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ ۚ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ ۚ إِلَيْهِ أَدْعُو وَإِلَيْهِ مَآبِ (36) |
| اى پيامبر ، کسانى که به آنان کتاب آسمانى داده ايم ، از آنچه به سوى تو فرو فرستاده شده است شادمان مى شوند ، و برخى از احزابشان کسانى هستند که بخشى از آنچه را بر تو نازل کرده ايم ، چون با باورهايشان ناسازگار است ، انکار مى کنند . بگو : جز اين نيست که من فرمان يافته ام خدا را بپرستم و چيزى را شريک او قرار ندهم . من مردم را فقط به سوى او مى خوانم و در کارهايم فقط به او رجوع مى کنم . (36) |
| وَكَذَٰلِكَ أَنْزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا ۚ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَمَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا وَاقٍ (37) |
| و همان گونه که بر موسى و عيسى کتاب آسمانى نازل کرديم ، بر تو نيز اين قرآن را که دربردارنده حکم و به زبان عربى است فرو فرستاديم . و اگر پس از دانشى که به تو رسيده است ، از خواسته هاى اهل کتاب پيروى کنى و به بخشى از احکام منسوخ يا تحريف شده آنان تمايل نشان دهى ، يا در پاسخ به پيشنهادشان معجزه اى جز قرآن بخواهى ، قطعاً خدا تو را مؤاخذه خواهد کرد ، آن گاه نه به جاى او ياورى خواهى داشت و نه کسى که تو را از کيفر او حفظ کند . (37) |
| وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجًا وَذُرِّيَّةً ۚ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ (38) |
| به يقين ، ما پيش از تو نيز پيامبرانى را به رسالت فرستاديم و براى آنان همسران و فرزندانى قرار داديم ، و هيچ پيامبرى را توانِ اين نبوده است که جز به اذن خدا معجزه اى بياورد ، و خدا نيز جز بر طبق حکمت و مصلحت فرمانِ تحقق معجزه اى را نمى دهد ، زيرا براى هر زمانى چيزى مقرر شده است که در آن زمان جز همان چيز تحقق نمى يابد . (38) |
| يَمْحُو اللَّهُ مَا يَشَاءُ وَيُثْبِتُ ۖ وَعِنْدَهُ أُمُّ الْكِتَابِ (39) |
| خداست که در هر زمانى آنچه را بخواهد مى زدايد و آنچه را بخواهد استوار مى دارد . البتّه زدودن و استوار داشتن امور از سوى خدا بى برنامه نيست ، بلکه اساس آن « امّ الکتاب » است و « امّ الکتاب » فقط نزد اوست . (39) |
| وَإِنْ مَا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ (40) |
| پس اگر بخشى از کيفرهايى را که به آنان وعده مى دهيم به تو بنمايانيم ، يا پيش از آن جان تو را بستانيم ، تو در انتظار تحقّق آن وعده ها مباش ، چرا که وظيفه تو فقط ابلاغ پيام است و حسابرسى آنان فقط برعهده ماست . (40) |
| أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا ۚ وَاللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ ۚ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ (41) |
| آيا نديده اند که ما به سراغ زمين مى آييم و از اطرافش آن را مى کاهيم ( آدميان را جان مى ستانيم و به هلاکت مى افکنيم ) ؟ و خداست که حکم مى کند و هيچ کس نمى تواند حکم او را دنبال کند و مانع آن شود ، و او کارها را به سرعت همان گاه که انجام مى شود حسابرسى مى کند . (41) |
| وَقَدْ مَكَرَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعًا ۖ يَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ ۗ وَسَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ (42) |
| قطعاً کسانى هم که پيش از آنان بودند مکر ورزيدند ، ولى مکرشان ما را از هلاک ساختن آنان بازنداشت ، زيرا تدبيرها همه از آنِ خداست . اوست که مى داند هر کسى چه فراهم مى آورَد . و به زودى کافران خواهند دانست که فرجام نيکوى اين سراى از آنِ کيست ؟ (42) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |