| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 253 |
|
| الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ (29) |
| کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، چون دلشان به ياد خدا آرامش يافته است ، خوش ترين زندگى را خواهند داشت و براى آنان فرجامى نيکو خواهد بود . (29) |
| كَذَٰلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَا أُمَمٌ لِتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَٰنِ ۚ قُلْ هُوَ رَبِّي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ (30) |
| همان گونه که سنّت ما تاکنون بر اين جارى بوده است که مردم را به توحيد فراخوانيم ، تو را نيز در ميان امّتى که پيش از آن امّت هايى گذشته اند به رسالت فرستاديم تا آنچه را به تو وحى کرده ايم بر آنان بخوانى ، ولى آنان خداى رحمان را انکار مى کنند . بگو : او پروردگار من است . معبودى شايسته پرستش جز او نيست . فقط بر او توکّل کرده ام و براى نيازهاى خود به او رجوع مى کنم . (30) |
| وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ ۗ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا ۗ أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا ۗ وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ (31) |
| و اگر قرآنى بود که کوه ها به وسيله آن از جاى برکنده و روانه مى شد ، يا زمين به آن شکافته و قطعه قطعه مى گشت ، يا مردگان به وسيله آن زنده مى شدند و درباره رستاخيز با آنان سخن گفته مى شد . باز هم کافران هدايت نمى شدند ، مگر اين که خدا مى خواست . آرى ، تنها معجزه سبب هدايت مردم نيست ، بلکه کارها همه در اختيار خداست . با اين وصف آيا مؤمنان ندانسته اند که خدا نمى خواهد اين کفرپيشگان هدايت شوند و اگر خدا بخواهد همه مردم را هدايت مى کند ؟ و آيا مؤمنان از هدايت يافتن اين کافران نااميد نشده اند که مى خواهند معجزه اى جز قرآن براى آنان آورده شود تا ايمان بياورند ؟ و کسانى که رسالت تو را انکار کرده اند ، پيوسته به سبب کفرشان به خداى رحمان ، حادثه اى کوبنده به آنان مى رسد ، يا آن حادثه نزديک خانه هايشان فرود مى آيد و آثار آن دامنگيرشان مى شود . اين امر همچنان ادامه دارد تا اين که وعده خدا فرا رسد و نابودشان کند . به يقين ، خداوند وعده خود را خلاف نمى کند . (31) |
| وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ (32) |
| سرنوشت پيشينيان گواه اين وعده است ; چرا که پيش از تو نيز پيامبرانى مورد استهزا قرار گرفتند و من به کسانى که کافر شده بودند مهلت دادم ، سپس آنان را به عذاب گرفتم ; پس کيفر من چگونه بود ؟ آيا کافران توانستند از آن بگريزند ؟ (32) |
| أَفَمَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ ۗ وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ ۚ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي الْأَرْضِ أَمْ بِظَاهِرٍ مِنَ الْقَوْلِ ۗ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوا عَنِ السَّبِيلِ ۗ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ (33) |
| پس آيا خدا که بر هر شخصى چيره است و همه امور را او تدبير مى کند شريک دارد ؟ ولى کافران براى خدا شريکانى پنداشته اند . بگو : آنها را وصف کنيد تا براى شما روشن شود که درخورِ پرستش نيستند . آيا خدا را به شريک هايى خبر مى دهيد که او از وجودشان در زمين آگاه نيست ، يا سخن شما سطحى و بى محتواست ؟ کافران هيچ دليلى بر شرک خود ندارند ، بلکه براى آنان نيرنگشان آراسته شده و از راه درست بازداشته شده اند . و هر که را خدا به بيراهه کشد ، هدايت کننده اى براى او نخواهد بود . (33) |
| لَهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَقُّ ۖ وَمَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَاقٍ (34) |
| براى آنان در زندگى دنيا عذابى است ، و قطعاً عذاب آخرت دشوارتر است ، و به جاى خدا نگهدارنده اى از عذاب نخواهند داشت . (34) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |