| سوره 12 | سوره مبارکه يوسف | صفحه 248 |
|
| وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ (104) |
| اين در حالى است که تو از آنان براى ابلاغ قرآن هيچ مزدى نمى طلبى تا به بهانه غرامت ايمان نياورند . قرآن براى جهانيان يادآور آيات خدا و زداينده غفلت هاست ، نه کالايى که به وسيله آن مقام و ثروت فراهم گردد . (104) |
| وَكَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ (105) |
| و چه بسيار نشانه هايى بر يکتايى خدا در آسمان ها و زمين است که مردم بر آن مى گذرند ولى از آنها روى مى گردانند و آنها را درک نمى کنند . (105) |
| وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ (106) |
| و بيشتر کسانى که به خدا ايمان دارند ، در همان حال مشرکند و ايمانشان به شرک آلوده است . (106) |
| أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (107) |
| آيا کسانى که ايمان نمى آورند ايمنند از اين که عذابى فراگير از جانب خدا آنان را احاطه کند ، يا قيامت ـ در حالى که بى خبرند ـ ناگهان بر آنان در رسد ؟ (107) |
| قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي ۖ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ (108) |
| اى پيامبر ، بگو : اين است راه من که از روى بصيرت ، مردم را به خداى يکتا فرا مى خوانم . اين است راه من و کسانى که مرا پيروى کرده اند . آرى ، منزّه است خدا از اين که شريک داشته باشد ، و من از مشرکان نيستم . (108) |
| وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُرَىٰ ۗ أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۗ وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (109) |
| اى پيامبر ، تو نخستين بشر نيستى که از ميان مردم به سوى آنان مبعوث شده اى ; پيش از تو نيز به رسالت نفرستاديم مگر مردانى را که به آنان وحى مى کرديم ; مردانى از اهالى شهرهايى که به سويشان فرستاده شدند . آيا قوم تو در زمين سير نکرده اند تا بنگرند فرجام کسانى که پيش از آنان مى زيستند و پيامبران و آيات خدا را انکار کردند ، چگونه بوده است ؟ حقّا سراى آخرت براى کسانى که تقوا پيشه نموده اند بهتر است ، آيا درنمى يابيد ؟ (109) |
| حَتَّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ ۖ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ (110) |
| پيامبران مردم را به يکتاپرستى فرا خواندند و آنان را به عذاب الهى هشدار دادند ، تا آن گاه که از ايمان مردم نااميد شدند و مردم پنداشتند که به پيامبران در مورد عذاب کافران دروغ گفته شده است يارى ما به آنان رسيد ; پس هر که را خواستيم نجات داده شد ، و عذاب ما از مردم گنهکار بازگردانده نمى شود . (110) |
| لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبَابِ ۗ مَا كَانَ حَدِيثًا يُفْتَرَىٰ وَلَٰكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (111) |
| به يقين در سرگذشت يوسف و برادرانش ، براى خردمندان درس عبرتى است . اين داستان داستانى بافته شده نيست ، بلکه تصديق کننده تورات است که پيش از قرآن بوده ، و روشنگر همه امور دينى مردم است و رهنمود و رحمتى است براى مردمى که ايمان مى آورند . (111) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |