| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 224 |
|
| أُولَٰئِكَ لَمْ يَكُونُوا مُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ۘ يُضَاعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۚ مَا كَانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوا يُبْصِرُونَ (20) |
| آنان با کفر ورزيدن خود ، خدا را در اين جهان ناتوان نکرده و از سيطره او خارج نشده اند و جز خدا هيچ سرپرستى که کارشان را تدبير کند و آنها را به شرک و کفر گرايش دهد نداشته اند ، بلکه خداوند به سزاى گناهانشان آنان را به بيراهه برده است . عذاب براى آنان دو چندان خواهد شد ، چرا که راه فسق و فجور را برگزيدند و بر آن پافشارى کردند . آنان از شنيدن اخطارها و نويدهاى الهى ناتوان بودند و نشانه هاى خدا را نمى ديدند . (20) |
| أُولَٰئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ (21) |
| آنان کسانى اند که به خود زيان زده و خويشتن را به هلاکت افکنده اند ، و روز رستاخيز با آشکار شدن حقايق ، آنچه به دروغ بافته بودند از آنان گم مى شود و از افکارشان محو مى گردد . (21) |
| لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ (22) |
| حقّاً که آنان در سراى آخرت زيانکارترينِ مردمند ، چرا که راه نجاتى از آتش دوزخ ندارند . (22) |
| إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُوا إِلَىٰ رَبِّهِمْ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (23) |
| به يقين ، کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند و به پروردگارشان اطمينان داشته و در ايمانشان به او تزلزل نداشته اند اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند بود . (23) |
| ۞ مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ كَالْأَعْمَىٰ وَالْأَصَمِّ وَالْبَصِيرِ وَالسَّمِيعِ ۚ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ (24) |
| مثَل اين دو گروه مؤمن و کافر ، مانند کور و کر در مقايسه با بينا و شنواست ، آيا اين دو در مثل يکسانند ؟ پس آيا توجّه نمى کنيد و درنمى يابيد ؟ (24) |
| وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ (25) |
| به راستى ما نوح را به سوى قومش به رسالت فرستاديم ، پس به آنان گفت : من پيامبرى هستم که به شما هشدار مى دهم و آنچه را که در امر هدايت بدان نياز داريد براى شما به روشنى بيان مى کنم . (25) |
| أَنْ لَا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ ۖ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ (26) |
| و اين پيام را براى شما دارم که جز خدا را نپرستيد ، زيرا من از عذاب روزى دردناک بر شما بيمناکم . (26) |
| فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا نَرَاكَ إِلَّا بَشَرًا مِثْلَنَا وَمَا نَرَاكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِ وَمَا نَرَىٰ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كَاذِبِينَ (27) |
| مهتران قومش که کافر بودند ، بى آن که بينديشند گفتند : ما تو را جز بشرى مانند خود نمى بينيم ، و نمى بينيم که جز فرومايگان ما که فرومايگى آنان با يک نظر معلوم مى شود کسى از تو پيروى کرده باشد ، و نمى بينيم که شما از نظر ثروت و مقام و آگاهى از غيب امتيازى بر ما داشته باشيد . ما نه تنها دليلى بر لزوم پيروى از شما نداريم ، بلکه مى پنداريم شما دروغگوييد . (27) |
| قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَآتَانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ (28) |
| نوح در پاسخ آنان گفت : اى قوم من ، به من بگوييد ، اگر من بر معجزه اى از جانب پروردگارم که رسالت مرا تأييد کند ، تکيه داشته باشم و خدا از نزد خود رحمتى ( کتاب و دانشى ) به من داده باشد که شما را به وسيله آن راه نمايم ، ولى آن به دليل تکبر و لجاجت شما بر شما پوشيده مانده باشد ، آيا شما را به پذيرش آن رحمت در حالى که از آن کراهت داريد اجبار کنيم ؟ (28) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |