| سوره 10 | سوره مبارکه يونس | صفحه 212 |
|
| ۞ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَىٰ وَزِيَادَةٌ ۖ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ ۚ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (26) |
| براى کسانى که کارهاى نيکو کرده اند ، بهترين پاداش و پاداشى افزون بر آن خواهد بود . بر چهره هايشان هيچ غبار سياهى نمى نشيند و هيچ ذلّتى آنها را فرا نمى گيرد . آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه اند . (26) |
| وَالَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئَاتِ جَزَاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِهَا وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ مَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ ۖ كَأَنَّمَا أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعًا مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِمًا ۚ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (27) |
| و کسانى که مرتکب بدى ها شده اند ، سزايشان در برابر هر بدى عذابى مانند آن است و غبار ذلّت آنان را فرامى گيرد . در برابر کيفر الهى هيچ بازدارنده اى برايشان نيست . چهره هايشان چنان سياه مى گردد که گويى با پاره هايى از شب تار پوشانده شده است . آنان همدم آتش دوزخند و در آن جاودانه اند . (27) |
| وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا مَكَانَكُمْ أَنْتُمْ وَشُرَكَاؤُكُمْ ۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ ۖ وَقَالَ شُرَكَاؤُهُمْ مَا كُنْتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ (28) |
| و ياد کن روزى را که آنان ( مؤمنان و مشرکان و معبودانشان ) را يکجا برمى انگيزيم و گرد مى آوريم ; سپس به کسانى که شرک ورزيده اند مى گوييم : شما و معبودانتان که آنها را شريک خدا مى پنداشتيد ، در جاى خود بمانيد ; آن گاه با آشکار ساختن اين حقيقت که رابطه عبادت ميان آنان بر اساس وهم و خيال بوده است ، ميانشان جدايى مى افکنيم ، و شريکانى که براى خدا تصور مى کردند مى گويند : شما ما را نمى پرستيديد ، بلکه شريکان خدا را پرستش مى کرديد و ما شريک خدا نيستيم چرا که خدا را هيچ شريکى نيست . (28) |
| فَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ (29) |
| پس خدا ميان ما و شما گواه است و گواهى او کافى است ; قطعاً ما از پرستش شما بى خبر بوديم . (29) |
| هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ ۚ وَرُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ ۖ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ (30) |
| آن جاست که هر کسى هر عملى را که پيش فرستاده است مى آزمايد و حقيقت کارهاى خود را آشکارا مى بيند ، و همگان به سوى خداوند که سرپرست واقعى آنهاست بازگردانده مى شوند ، و آنچه به دروغ بافته بودند از فکرشان زدوده مى شود . (30) |
| قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ أَمَّنْ يَمْلِكُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَمَنْ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ ۚ فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ ۚ فَقُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ (31) |
| اى پيامبر ، براى اثبات ربوبيّت خدا از مشرکان بپرس : کيست که با فرو ريختن باران از آسمان و روياندن گياهان از زمين به شما روزى مى دهد ؟ يا کيست که گوش ها و چشم هاى شما را در اختيار دارد و به آنها شنوايى و بينايى مى دهد ؟ و کيست که زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مى آورد ؟ و کيست که کار جهان هستى را تدبير مى کند ؟ خواهند گفت : همه کارها به خدا باز مى گردد و سر رشته هر چيزى به دست اوست . پس بگو : چرا از خدا پروا نمى کنيد و غير او را مى پرستيد ؟ (31) |
| فَذَٰلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّ ۖ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ ۖ فَأَنَّىٰ تُصْرَفُونَ (32) |
| اين است خدا که پروردگار راستين شماست . بنابراين پس از حقّ که هدايت را در پى دارد ، چيست جز باطل که پيامدش گمراهى است . تا کى شما را از حق باز مى گردانند و به سوى باطل روانه مى کنند ؟ (32) |
| كَذَٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِينَ فَسَقُوا أَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ (33) |
| اين گونه ، قضاى پروردگارت بر کسانى که از اطاعت خدا خارج شدند محقق شده است که آنان ايمان نياورند . (33) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |