| سوره 10 | سوره مبارکه يونس | صفحه 209 |
|
| إِنَّ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاطْمَأَنُّوا بِهَا وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ (7) |
| همانا کسانى که رستاخيز را انکار مى کنند و در نتيجه به ديدار ما اميدى ندارند و به زندگى دنيا دل خوش کرده و از تلاش براى حيات اخروى باز ايستاده اند ، و کسانى که از نشانه هاى ما بى خبرند ، (7) |
| أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (8) |
| اينان جايگاهشان به سزاى کارهايى که مى کرده اند آتش دوزخ است . (8) |
| إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمَانِهِمْ ۖ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ (9) |
| امّا کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ، پروردگارشان آنان را در اثر ايمانشان به قرب خود رهنمون مى شود . در بوستان هاى پر نعمت بهشت از زير قصرهايشان نهرها روان است . (9) |
| دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ ۚ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (10) |
| هنگام ورود به بهشت ، زبان به تسبيح خدا مى گشايند و نخستين ندايشان در آن جا اين است که : خداوندا ، تو از هر عيب و نقصى پيراسته اى ; و درودشان در آن جا سلام است . و آخرين دعايشان اين است که ستايش ، همه از آنِ خدا ، پروردگار جهان هاست . (10) |
| ۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ ۖ فَنَذَرُ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ (11) |
| اگر خدا در رساندن عذاب به مردم کفرپيشه ، آن گونه که خواهان شتاب ما در خير و خوبى هستند ، شتاب مى کرد ، مهلتشان فرامى رسيد و حکم عذاب در حقشان صادر مى شد ، ولى به آنان در اين دنيا مهلت مى دهد ; از اين رو کسانى را که رستاخيز را دروغ انگاشته اند و در نتيجه به ديدار ما اميدى ندارند رها مى کنيم که در طغيانگرىِ خود پيوسته سرگردان بمانند . (11) |
| وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (12) |
| و چون به انسان رنجى رسد ، براى برطرف کردن آن ، ما را در هر حال ـ به پهلو افتاده يا نشسته يا ايستاده ـ مى خواند ، و چون رنجش را برطرف کنيم چنان مى گذرد و ما را از ياد مى برد که گويى براى رنجى که به او رسيده بود ما را نخوانده است . اين گونه براى کسانى که در بهرهورى از لذّت هاى دنيا زياده روى مى کنند ، اعمالشان آراسته شده است . (12) |
| وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوا ۙ وَجَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ وَمَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ (13) |
| به يقين ما امّت هايى را که پيش از شما بودند ، هنگامى به هلاکت رسانديم که با دروغ انگاشتن رستاخيز ستم پيشه نمودند ، در حالى که پيامبرانشان با دلايل روشن و روشنگر به سويشان آمدند ولى آنان درخور آن نبودند که ايمان بياورند . اين گونه ، مردم گنهکار را جزا مى دهيم . (13) |
| ثُمَّ جَعَلْنَاكُمْ خَلَائِفَ فِي الْأَرْضِ مِنْ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ (14) |
| سپس شما را بعد از آنان در زمين جانشين قرار داديم تا بنگريم که چگونه عمل مى کنيد . (14) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |