| سوره 8 | سوره مبارکه الانفال | صفحه 180 |
|
| وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (26) |
| براى اين که بدانيد خدا ياور مؤمنان است به ياد آوريد زمانى را که در سرزمين مکّه گروهى اندک بوديد و در آن جا ناتوان شمرده مى شديد و همواره بيم آن داشتيد که مردم شما را بربايند ; سپس خدا شما را در مدينه جاى داد و به يارى خود نيرومندتان ساخت تا در جنگ بدر پيروز شديد و شما را از غنايم آن جنگ که برايتان حلال کرده بود بهره مند ساخت ، باشد که خدا را سپاسگزارى کنيد . (26) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (27) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، با افشاى تصميم هاى پيامبر در مورد کافران و آشکار ساختن اسرار حکومت اسلامى ، به خدا و رسول او خيانت نکنيد که خيانت به امانت هاى خود کرده ايد ، و اين حقيقت را شما خود مى دانيد . (27) |
| وَاعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ (28) |
| و بدانيد که اموال و فرزندان شما وسيله آزمايش شما هستند ، پس مبادا براى حفظ آنها به خدا و پيامبرش خيانت کنيد ، و بدانيد آنان که امانت هاى خدا و پيامبرش را پاس دارند ، نزد خدا پاداشى بزرگ خواهند داشت . (28) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (29) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، اگر از خدا پروا کنيد ، براى شما نيرويى قرار مى دهد که به وسيله آن حق را از باطل تشخيص دهيد ، و بدى هايتان را از شما مى زدايد و گناهانتان را مى آمرزد ، و خدا داراى فضلى بزرگ است . (29) |
| وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ ۚ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ (30) |
| اى پيامبر ، براى اين که بدانى خدا تو را يارى مى کند ، ياد کن زمانى را که کافران مکّه به مشورت نشستند و براى محو کردن دعوت تو چاره جويى مى کردند ; برخى بر آن بودند که تو را حبس کنند و برخى مى خواستند تو را بکشند و برخى بر آن بودند که از مکّه بيرونت کنند . آنان همواره در پى چاره جويى اند و خدا نيز در برابر آنها کار تو را تدبير مى کند ، و خدا بهترين تدبيرکنندگان است . (30) |
| وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُوا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هَٰذَا ۙ إِنْ هَٰذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (31) |
| و هنگامى که آيات قرآن ـ که همه از جانب ماست ـ بر آنان تلاوت شود مى گويند : شنيديم و محتواى آن را دريافتيم . اگر ما هم مى خواستيم ، مانند اين را مى سروديم ، ولى ما اهل افسانه سرايى نيستيم . اين چيزى جز افسانه هايى که پيشينيان ساخته اند نيست . (31) |
| وَإِذْ قَالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَٰذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (32) |
| و ياد کن زمانى را که برخى از مسلمانان سرخورده گفتند : خداوندا ، اگر اين همان پيام حق است و از جانب توست ما آن را نمى پذيريم ، پس سنگ هايى از آسمان بر ما بباران يا عذابى دردناک بر سر ما بياور . (32) |
| وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (33) |
| ولى بدانند که تا هنگامى که تو اى پيامبر در ميان مسلمانان هستى خدا آنان را به عذاب نابود نمى کند ، و تا هنگامى که از خدا طلب آمرزش مى کنند ، خدا به عذاب ، نابودکننده آنان نيست . (33) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |