| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 166 |
|
| فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوا لَنَا هَٰذِهِ ۖ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ ۗ أَلَا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ (131) |
| پس هنگامى که نيکى ( وفور نعمت و گشايش روزى ) به آنان روى مى آورْد مى گفتند : اين ويژه ماست ; و اگر بدى ( قحطى و کمبود ) به آنان مى رسيد ، به موسى و کسانى که با او بودند فال بد مى زدند . بدانند که عذابشان که براى آنان مايه بدشگونى است فقط نزد خداست و از بين نمى رود ، ولى بيشترشان اين حقيقت را نمى دانند . (131) |
| وَقَالُوا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ (132) |
| و به موسى گفتند : هر افسونى را که به گمان خود معجزه مى پندارى براى ما بياورى تا ما را به وسيله آن جادو کنى ما به تو ايمان نخواهيم آورد . (132) |
| فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ آيَاتٍ مُفَصَّلَاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَكَانُوا قَوْمًا مُجْرِمِينَ (133) |
| پس بر آنان طوفان آب و ملخ ها و کَنَه ها و غوک ها و خون را که نشانه هايى روشن بودند و جداى از يکديگر رخ مى نمودند فرستاديم ، ولى آنان تکبّر ورزيدند و به موسى ايمان نياوردند و قومى گناه پيشه بودند . (133) |
| وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ ۖ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (134) |
| و هرگاه يکى از آن عذاب ها بر آنان فرود مى آمد مى گفتند : اى موسى ، به پيمانى که پروردگارت نزد تو دارد که دعايت را مستجاب مى کند ، براى ما از او درخواست کن . قطعاً اگر اين عذاب را از ما بردارى به تو ايمان مى آوريم و بنى اسرائيل را رها مى کنيم تا با تو رهسپار شوند . (134) |
| فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنْكُثُونَ (135) |
| و چون عذاب را از آنان برمى داشتيم و آنان به پايان مهلتى که براى وفا به پيمانشان تعيين شده بود مى رسيدند ، بى آن که انتظار رود پيمان خود را مى شکستند . (135) |
| فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ (136) |
| پس ، از آنان انتقام گرفتيم و آنان را در دريا غرق کرديم بدين سبب که آيات ما را دروغ انگاشتند و از آنها غفلت ورزيدند . (136) |
| وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا ۖ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنَىٰ عَلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ بِمَا صَبَرُوا ۖ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا يَعْرِشُونَ (137) |
| و به آن مردمى که پيوسته ضعيف و ناتوان نگاه داشته مى شدند ، مشرق ها و مغرب هاى سرزمين قدس را که در آن برکت بخشيده بوديم ، به ميراث داديم ، و قضا و وعده نيکوى پروردگارت براى بنى اسرائيل به پاس صبرى که پيشه کردند ، تحقق يافت ، و قصرها و کاخ هايى را که فرعون و قومش ساخته بودند و باغ هايى را که با داربست ها برافراشته بودند ، ويران کرديم . (137) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |