| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 159 |
|
| أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنَا لَكُمْ نَاصِحٌ أَمِينٌ (68) |
| پيام هاى پروردگارم را به شما مى رسانم و من ـ برخلاف پندارتان ـ براى شما خيرخواهى امينم . (68) |
| أَوَعَجِبْتُمْ أَنْ جَاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلَىٰ رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ ۚ وَاذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَزَادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَسْطَةً ۖ فَاذْكُرُوا آلَاءَ اللَّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (69) |
| و آيا تعجّب کرده ايد که براى شما از جانب پروردگارتان براى شما مايه تذکارى آمده و آن بر مردى از خودتان وحى شده است تا شما را از عذاب الهى بيم دهد ؟ و به خاطر آوريد زمانى را که خداوند شما را پس از قوم نوح جانشين آنان قرار داد و شما را در آفرينش پيکرهايتان فزونى و گسترش بخشيد . پس نعمت هاى خدا را به ياد داشته باشيد ، باشد که ]يکتايى او را باور کنيد و به پرستش او روى آوريد تا[ نيکبخت شويد . (69) |
| قَالُوا أَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا ۖ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (70) |
| گفتند : آيا به سوى ما آمده اى که تنها خدا را بپرستيم و خدايانى را که پدرانمان مى پرستيدند رها سازيم ؟ ما چنين نخواهيم کرد ; اگر از راستگويانى ، عذابى را که به آن وعده مان مى دهى براى ما بياور . (70) |
| قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ رِجْسٌ وَغَضَبٌ ۖ أَتُجَادِلُونَنِي فِي أَسْمَاءٍ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا نَزَّلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ ۚ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ (71) |
| هود گفت : بى گمان بر شما به سبب اصرارتان بر پرستش بت ها ، عذاب و خشمى از جانب پروردگارتان مقرر شده است . آيا با من درباره خدايانى که شما و پدرانتان بر آنها نام خدا نهاده ايد و آنها از حقيقت آن اندک بهره اى ندارند مجادله مى کنيد ؟ خداوند هيچ برهانى بر خدا بودن آنها فرو نفرستاده است ; پس در انتظار عذاب باشيد که من نيز با شما از منتظرانم . (71) |
| فَأَنْجَيْنَاهُ وَالَّذِينَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۖ وَمَا كَانُوا مُؤْمِنِينَ (72) |
| پس عذاب الهى فرا رسيد و ما هود و کسانى را که با او بودند به رحمتى از جانب خود نجات بخشيديم و کسانى را که نشانه هاى ما را دروغ انگاشتند و مؤمن نبودند ، به هلاکت رسانديم و نسلشان را برانداختيم . (72) |
| وَإِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا ۗ قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ ۖ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ ۖ هَٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً ۖ فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ ۖ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (73) |
| و به سوى قوم ثمود برادرشان صالح را به رسالت فرستاديم . گفت : اى قوم من ، خدا را بپرستيد که شما را معبودى جز او نيست . همانا براى شما از جانب پروردگارتان نشانه اى روشن آمده است . اين ماده شترى است که خدا آن را به اعجاز پديد آورده و براى شما نشانه اى بر پيامبرى من است ، آن را آزاد بگذاريد که از زمين خدا بخورد و گزندى به آن نرسانيد که عذابى دردناک شما را فرو خواهد گرفت . (73) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |