| سوره 6 | سوره مبارکه الانعام | صفحه 143 |
|
| وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ ۗ وَإِنَّ كَثِيرًا لَيُضِلُّونَ بِأَهْوَائِهِمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ (119) |
| براى شما چه سودى دارد که از آن دامى که هنگام ذبحش نام خدا بر آن برده شده است نمى خوريد ؟ در حالى که خداوند آنچه را بر شما حرام نموده برايتان به تفصيل بيان کرده و آنها را نيز در صورت اضطرار حلال شمرده است ، ولى بسيارى از مردم از روى هواهايشان ، بى هيچ دانشى ، ديگران را به گمراهى مى کشانند . بى گمان ، پروردگارت به کسانى که از حدود الهى تجاوز مى کنند داناتر است . (119) |
| وَذَرُوا ظَاهِرَ الْإِثْمِ وَبَاطِنَهُ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِمَا كَانُوا يَقْتَرِفُونَ (120) |
| و گناهى را که بدىِ فرجام آن آشکار است و نيز گناهى را که ناخوشايندى عاقبتش نهان است وانهيد . قطعاً کسانى که مرتکب گناه مى شوند ، ديرى نمى گذرد که به همان چيزى که مرتکب شده اند سزا داده مى شوند . (120) |
| وَلَا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُ لَفِسْقٌ ۗ وَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَيُوحُونَ إِلَىٰ أَوْلِيَائِهِمْ لِيُجَادِلُوكُمْ ۖ وَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ (121) |
| و از آن دامى که به هنگام ذبحش نام خدا بر آن برده نشده است نخوريد که آن فسق است و خروج از مرز الهى به شمار مى رود ، و قطعاً شياطين با رمز و اشاره بر افکار دوستانشان القا مى کنند که درباره يکسان بودن دام هاى مرده و ذبح شده با شما مجادله کنند ، و اگر از آنان پيروى کنيد و سخنشان را بپذيريد ، قطعاً مشرک خواهيد بود . (121) |
| أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَافِرِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (122) |
| آيا کسى که مرده بود و ما او را به سبب ايمان حيات بخشيديم و براى او نورى قرار داديم که به وسيله آن در ميان مردم حرکت کند مانند کسى است که حکايتش اين است که در تاريکى هاى گمراهى به سر مى برد و از آن بيرون شدنى نيست ؟ اين گونه براى کافران اعمالشان آراسته شده است . (122) |
| وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ أَكَابِرَ مُجْرِمِيهَا لِيَمْكُرُوا فِيهَا ۖ وَمَا يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ وَمَا يَشْعُرُونَ (123) |
| و اين گونه در هر شهرى سرانِ گنهکارش را پديد آورديم تا در آن جا درباره رسالت پيامبر و آيات الهى نيرنگ زنند ، ولى جز به خود نيرنگ نمى زنند و اين حقيقت را درنمى يابند . (123) |
| وَإِذَا جَاءَتْهُمْ آيَةٌ قَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّىٰ نُؤْتَىٰ مِثْلَ مَا أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ ۘ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ ۗ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغَارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا كَانُوا يَمْكُرُونَ (124) |
| و چون براى سران گناه پيشه نشانه اى بر رسالت پيامبر بيايد مى گويند : ما هرگز ايمان نمى آوريم تا اين که مانند رسالتى که به پيامبران خدا داده شده به ما نيز داده شود . ]به آنان بگو :[ خدا از هر کسى بهتر مى داند که رسالتش را کجا قرار دهد و آن را به چه کسى عطا کند . به زودى گنهکاران را به سزاى نيرنگ هايى که مى زدند ذلتى از نزد خدا و عذابى سخت خواهد رسيد . (124) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |