| سوره 2 | سوره مبارکه البقرة | صفحه 14 |
|
| وَلَمَّا جَاءَهُمْ كِتَابٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ وَكَانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جَاءَهُمْ مَا عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ ۚ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكَافِرِينَ (89) |
| و هنگامى که از جانب خدا کتابى ( قرآن ) برايشان آمد و توراتى را که با آنهاست تأييد کرد و پيش از آمدن آن هم با نويد دادن به ظهور پيامبر و هجرت او به مدينه ، درپى پيروزى بر کافران عرب بودند ، آرى هنگامى که همان چيزى را که مى شناختند برايشان آمد ، به آن کافر شدند ; پس لعنت خدا بر کافران باد . (89) |
| بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَىٰ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ ۖ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَىٰ غَضَبٍ ۚ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ (90) |
| بد بهايى است آنچه خود را بدان فروختند که به کتابى که خدا فرو فرستاده است ، کافر مى شوند ; کفرشان از آن روست که بر پيامبر حسد مىورزند و رشک مى برند که خداوند از فزون بخشى خود به هر کس از بندگانش که بخواهد وحى مى کند ; از اين رو خشمى از خدا را به سزاى کفرشان به قرآن ، بر خشم ديگر به کيفر کفرشان به تورات بر خود جاى دادند ، و براى کفرپيشگان عذابى خوارکننده است . (90) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا نُؤْمِنُ بِمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُونَ بِمَا وَرَاءَهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِيَاءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (91) |
| و چون به آنان گفته شود : به آنچه خدا فرو فرستاده است ايمان بياوريد ، مى گويند : ما به آنچه بر خودمان نازل شده است ايمان داريم . و آنچه را غير آن است با اين که حق است و راستى و درستىِ کتابى را که با آنهاست تأييد مى کند انکار مى کنند . اى پيامبر ، به آنان بگو : اگر به آنچه گفتيد ايمان داريد ، چرا پيش از اين آن پيامبران خدا را که از نژاد خودتان بودند مى کشتيد ؟ (91) |
| ۞ وَلَقَدْ جَاءَكُمْ مُوسَىٰ بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَنْتُمْ ظَالِمُونَ (92) |
| و به راستى موسى براى شما آن معجزات روشن را آورد ، ولى شما در غياب او آن گوساله را به پرستش برگرفتيد در حالى که ستمکار بوديد ]= هيچ عذرى بر اين کار نداشتيد[ . (92) |
| وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاسْمَعُوا ۖ قَالُوا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَأُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۚ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمَانُكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (93) |
| و هنگامى که از شما پيمان گرفتيم و براى نشان دادن قدرت خود به شما آن کوه را بر فرازتان برافراشتيم و گفتيم : کتابى را که به شما داده ايم به جد و جهد بگيريد و به آنچه در آن است گوش بسپاريد . گفتند : شنيديم و نافرمانى کرديم . و به سبب کفرشان محبّت آن گوساله در دل هايشان نفوذ داده شد . اى پيامبر ، به آنان بگو : بد است آنچه ايمانتان شما را به آن فرمان مى دهد اگر ايمان داريد . (93) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |