فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> Traduction française du Coran

Traduction française du Coran

Chapter 56

سوره مبارکه الواقعة
The Terror, The Event, The Incident, Vaghe'e

Page 535
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ (17)
Parmi eux circuleront des garçons éternellement jeunes, (17)
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ (18)
avec des coupes, des aiguières et un verre [rempli] d'une liqueur de source (18)
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ (19)
qui ne leur provoquera ni maux de tête ni étourdissement; (19)
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ (20)
et des fruits de leur choix, (20)
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ (21)
et toute chair d'oiseau qu'ils désireront. (21)
وَحُورٌ عِينٌ (22)
Et ils auront des houris aux yeux, grands et beaux, (22)
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ (23)
pareilles à des perles en coquille (23)
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (24)
en récompense pour ce qu'ils faisaient. (24)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا (25)
Ils n'y entendront ni futilité ni blasphème; (25)
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا (26)
mais seulement les propos: «Salâm! Salâm!»... [Paix! Paix!] (26)
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ (27)
Et les gens de la droite; que sont les gens de la droite? (27)
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ (28)
[Ils seront parmi] des jujubiers sans épines, (28)
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ (29)
et parmi des bananiers aux régimes bien fournis, (29)
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ (30)
dans une ombre étendue (30)
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ (31)
[près] d'une eau coulant continuellement, (31)
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ (32)
et des fruits abondants (32)
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ (33)
ni interrompus ni défendus, (33)
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ (34)
sur des lits surélevés, (34)
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً (35)
C'est Nous qui les avons créées à la perfection, (35)
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا (36)
et Nous les avons faites vierges, (36)
عُرُبًا أَتْرَابًا (37)
gracieuses, toutes de même âge, (37)
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ (38)
pour les gens de la droite, (38)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ (39)
une multitude d'élus parmi les premières [générations], (39)
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ (40)
et une multitude d'élus parmi les dernières [générations]. (40)
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ (41)
Et les gens de la gauche; que sont les gens de la gauche? (41)
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ (42)
ils seront au milieu d'un souffle brûlant et d'une eau bouillante, (42)
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ (43)
à l'ombre d'une fumée noire (43)
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ (44)
ni fraîche, ni douce. (44)
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ (45)
Ils vivaient auparavant dans le luxe. (45)
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ (46)
Ils persistaient dans le grand péché [le polythéisme] (46)
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ (47)
et disaient: «Quand nous mourrons et serons poussière et ossements, serons-nous ressuscités? (47)
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ (48)
ainsi que nos anciens ancêtres?..» (48)
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ (49)
Dis: «En vérité les premiers et les derniers (49)
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (50)
seront réunis pour le rendez-vous d'un jour connu». (50)
Last PageNext PagePage 535Previous PageFirst Page
(The words in brackets added by translator)


Select a TranslationSelect a ChapterGo to Page 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی