| سوره 32 | سوره مبارکه السجده | صفحه 416 |
|
| وَلَوْ تَرَىٰ إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُو رُءُوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ (12) |
| و اگر ببيني زماني که [اين] مجرمان [منکر قيامت] نزد پروردگارشان سرهايشان را به زير افکنده اند [مي بيني که مي گويند:] پروردگارا! [به آنچه ما را وعده داده بودي] بينا شديم و [به دعوت حق] شنوا گشتيم، پس ما را به دنيا برگردان تا کار شايسته انجام دهيم، بي ترديد ما باور کننده [همه حقايق] هستيم. (12) |
| وَلَوْ شِئْنَا لَآتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدَاهَا وَلَٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (13) |
| و اگر مي خواستيم، هدايت هرکسي را [از روي اجبار] به او عطا مي کرديم، [اما همه را آزاد و مختار آفريديم تا راه هدايت يا گمراهي را خود انتخاب کنند] ولي فرمان من بر عذاب لازم و حتم شده است که بي ترديد دوزخ را از همه جنّيان و آدميان [که آيات من را تکذيب کردند] پر خواهم کرد. (13) |
| فَذُوقُوا بِمَا نَسِيتُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ ۖ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (14) |
| پس [به آنان گويند:] به کيفر آنکه ديدار امروزتان را فراموش کرديد [عذاب دوزخ را] بچشيد، که ما [هم] شما را واگذاشته ايم، و به کيفر آنچه همواره انجام مي داديد، عذاب جاودانه را بچشيد. (14) |
| إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّدًا وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ۩ (15) |
| فقط کساني به آيات ما ايمان مي آورند که وقتي به وسيله آن آيات به آنان تذکر داده شود، سجده کنان به رو در مي افتند و همراه با سپاس، پروردگارشان را از هر عيب و نقصي تنزيه مي کنند در حالي که [از سجده و سپاس و تنزيه] تکبّر و سرکشي نمي ورزند؛ (15) |
| تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ (16) |
| [ملازم بستر استراحت و خواب نيستند، بلکه] پهلوهايشان از خوابگاه هايشان دور مي شود در حالي که همواره پروردگارشان را به علت بيم [از عذاب] و اميد [به رحمت و پاداش] مي خوانند و از آنچه آنان را روزي داده ايم، انفاق مي کنند. (16) |
| فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (17) |
| پس هيچ کس نمي داند چه چيزهايي که مايه شادماني و خوشحالي آنان است به پاداش اعمالي که همواره انجام مي داده اند، براي آنان پنهان داشته اند. (17) |
| أَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًا ۚ لَا يَسْتَوُونَ (18) |
| با اين حال آيا کساني که مؤمن اند مانند کساني هستند که فاسق اند؟ [نه هرگز اين دو گروه] مساوي و يکسان نيستند. (18) |
| أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَىٰ نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (19) |
| اما کساني که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده اند، پس براي آنان بهشت هايي که اقامت گاه دائمي است خواهد بود [که به آنان] به پاداش اعمالي که همواره انجام مي دادند، پيشکش مي شود. (19) |
| وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوَاهُمُ النَّارُ ۖ كُلَّمَا أَرَادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (20) |
| اما کساني که نافرماني کرده اند اقامتگاهشان آتش است، هرگاه بخواهند از آن بيرون آيند در آن بازگردانده مي شوند، و به آنان گويند: عذاب آتش را که همواره آن را تکذيب مي کرديد، بچشيد. (20) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |