فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 76

سوره مبارکه الانسان

صفحه 580
وَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا (26)
و پاسى از شب را نماز بگزار و در آن پروردگارت را سجده کن ، و شب هنگام که زمانى طولانى است ، او را تسبيح گوى و به پاکى ياد کن . (26)
إِنَّ هَٰؤُلَاءِ يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيلًا (27)
اينان که گنهکار و کفرپيشه اند سراى زودگذر دنيا را دوست دارند و جز به آن نمى انديشند و روزى گران را که پيش روى خود دارند وامى گذارند و از آن غفلت مىورزند . (27)
نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًا (28)
آنان گمان نکنند که اگر با دل بستن به دنيا با خدا مخالفت مى کنند بر او چيره شده اند ، زيرا ماييم که آنان را آفريده و پيوند مفاصل و اندامشان را استوار ساخته ايم ، و هرگاه بخواهيم آنان را از بين مى بريم و امثالشان را چنان که بايد جايگزينشان مى کنيم . (28)
إِنَّ هَٰذِهِ تَذْكِرَةٌ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِيلًا (29)
اينها همه مايه يادآورى است ، پس هر که بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگيرد و به قرب او نايل آيد ، اين راه را برمى گزيند . (29)
وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا (30)
ولى بدانيد که شما چيزى را اراده نمى کنيد مگر اين که خدا آن را اراده کند ، همانا خدا دانا و حکيم است . (30)
يُدْخِلُ مَنْ يَشَاءُ فِي رَحْمَتِهِ ۚ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا (31)
از اين رو هر که را بخواهد به رحمت خود درمى آورد ، و اين را تنها براى مؤمنان و تقواپيشگان خواسته است; اما براى ستمکاران ( کافران و گنه پيشگان ) عذابى دردناک آماده کرده است . (31)
سوره 77

سوره مبارکه المرسلات

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفًا (1)
سوگند به فرشتگان وحى که پى در پى فرستاده مى شوند ، (1)
فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفًا (2)
و آن گاه که فرستاده شوند همچون بادى توفنده راه مى پويند ، (2)
وَالنَّاشِرَاتِ نَشْرًا (3)
و سوگند به آن فرشتگانى که صحيفه هاى وحى را براى پيامبر مى گشايند ، (3)
فَالْفَارِقَاتِ فَرْقًا (4)
و آن گاه که بگشايند ، جدا ساختن حق را از باطل و حلال را از حرام آغاز مى کنند ، (4)
فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْرًا (5)
و سپس صحيفه هاى وحى را به صورت قرآن که يادآور است بر پيامبر مى افکنند ، (5)
عُذْرًا أَوْ نُذْرًا (6)
تا اتمام حُجّتى باشد يا اخطار و هشدارى; (6)
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ (7)
به اينها سوگند که آنچه به شما وعده داده مى شود ( رستاخيز و جزا و پاداش ) قطعاً تحقّق خواهد يافت . (7)
فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ (8)
پس آن گاه که ستارگان تاريک شوند و محو گردند ، (8)
وَإِذَا السَّمَاءُ فُرِجَتْ (9)
و آن گاه که آسمان بشکافد و دو پاره گردد ، (9)
وَإِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْ (10)
و آن گاه که کوه ها از جاى برکنده شوند و روان گردند ، (10)
وَإِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ (11)
و آن گاه که براى پيامبران وقتى تعيين شود تا براى اداى شهادت حضور يابند ، بر اثر شگفتى و هراس آن هنگام خواهند پرسيد ، (11)
لِأَيِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ (12)
اين رخدادها براى چه روزى به تأخير افتاده است ؟ (12)
لِيَوْمِ الْفَصْلِ (13)
براى روز داورى . (13)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الْفَصْلِ (14)
و چه چيز تو را آگاه کرده است که روز داورى چيست ؟ (14)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (15)
آن روز واى بر تکذيب کنندگان ! (15)
أَلَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلِينَ (16)
آيا اقوام نخستين را به سبب اين که رستاخيز را دروغ انگاشتند هلاک نکرديم ؟ (16)
ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرِينَ (17)
سپس امّت هاى بعدى را در پى آنان نابود مى کنيم . (17)
كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ (18)
زيرا ما با همه مجرمان اين گونه رفتار مى کنيم . (18)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (19)
آن روز واى بر تکذيب کنندگان ! (19)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 580صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی