| سوره 38 | سوره مبارکه ص | صفحه 453 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| ص ۚ وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ (1) |
| صاد، قسم به قرآن داراى ذکر [که تو از پيامبرانى]. (1) |
| بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ (2) |
| ولى آنان که کفر ورزيده اند، در سرکشى و دشمنى عميقى هستند. (2) |
| كَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلَاتَ حِينَ مَنَاصٍ (3) |
| چه بسيار نسل ها را پيش از آنان هلاک کرديم که [براى رهايى از هلاکت] فرياد بلند کردند در حالى که وقت گريز نبود. (3) |
| وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ ۖ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (4) |
| و تعجّب کردند که اخطارکننده اى از جنس خود آنان به سويشان آمده است و کافران گفتند: اين ساحرى بسيار دروغگو است. (4) |
| أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَٰهًا وَاحِدًا ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ (5) |
| آيا چندين معبود را معبودى يگانه قرار داده است؟ بى شک اين چيزى بسيار شگفت آور است! (5) |
| وَانْطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَىٰ آلِهَتِكُمْ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَيْءٌ يُرَادُ (6) |
| و اشراف آنان [از مجلس ابوطالب] به راه افتادند [و به يکديگر مى گفتند] که برويد و بر پرستش معبودهاى خود شکيبايى ورزيد که اين کارى مطلوب است. (6) |
| مَا سَمِعْنَا بِهَٰذَا فِي الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ إِنْ هَٰذَا إِلَّا اخْتِلَاقٌ (7) |
| اين [دعوت به توحيد] را در آخرين کيش نشنيده ايم، اين جز دروغى ساخته شده نيست. (7) |
| أَأُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْ بَيْنِنَا ۚ بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ مِنْ ذِكْرِي ۖ بَلْ لَمَّا يَذُوقُوا عَذَابِ (8) |
| آيا از ميان ما، قرآن فقط بر او نازل شده است؟ [اين موجب انکار آنان نيست] بلکه آنها در ذکر من (قرآن) شکّ دارند، بلکه هنوز عذاب مرا نچشيده اند [تا شکّشان برطرف شود]. (8) |
| أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيزِ الْوَهَّابِ (9) |
| آيا خزانه هاى رحمت پروردگار عزّتمند بسيار بخشنده تو نزد آنان است [تا وحى را بر هر که بخواهند نازل کنند]؟ (9) |
| أَمْ لَهُمْ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ فَلْيَرْتَقُوا فِي الْأَسْبَابِ (10) |
| آيا فرمانروايى آسمان ها و زمين و آنچه ميان آنها است در اختيار آنان است؟ [اگر چنين است] بايد در راه هاى آسمان ها بالا روند [و رشته کار را به دست گيرند]. (10) |
| جُنْدٌ مَا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزَابِ (11) |
| اينان سپاهى حقير از احزاب کفراند که آن جا شکست خوردنى هستند. (11) |
| كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ (12) |
| پيش از آنان قوم نوح و قبيله عاد و فرعون صاحب اهرام [پيامبران را] تکذيب کردند. (12) |
| وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ ۚ أُولَٰئِكَ الْأَحْزَابُ (13) |
| و ثمود و قوم لوط و اهل اَيکه (قوم شعيب) اينان همان احزاب کفراند. (13) |
| إِنْ كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ (14) |
| و هيچ کدام [از اين احزاب] نبودند مگر اين که رسولان را تکذيب کردند، پس عقوبت من [بر آنان] حتمى شد. (14) |
| وَمَا يَنْظُرُ هَٰؤُلَاءِ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً مَا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ (15) |
| و اينان جز يک صيحه [هلاکت بار] را که هيچ تأخيرى براى آن نيست، انتظار نمى برند. (15) |
| وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّلْ لَنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ (16) |
| و [با تمسخر] گفتند: پروردگارا! سهم ما را [از عذاب ]به تعجيل پيش از روز حساب به ما بده. (16) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |