| سوره 19 | سوره مبارکه مريم | صفحه 305 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| كهيعص (1) |
| کاف، ها، يا، عين، صاد. (1) |
| ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا (2) |
| [اين] ياد رحمت پروردگارت بر بنده اش زکريا است. (2) |
| إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ نِدَاءً خَفِيًّا (3) |
| آن گاه که پروردگارش را با ندايى پنهان بخواند. (3) |
| قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُنْ بِدُعَائِكَ رَبِّ شَقِيًّا (4) |
| گفت: پروردگارا! همانا استخوان من سست شده و سرم از پيرى سفيد گشته و من [تاکنون] در مورد دعا به درگاهت ـ پروردگارا! ـ [از اجابت] محروم نبوده ام. (4) |
| وَإِنِّي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَائِي وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا (5) |
| و همانا من از خويشانم بعد از خود بيم دارم و زنم [از اوّل] نازا بوده است، پس از جانب خودت به من وليّى (فرزندى) ببخش . (5) |
| يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ ۖ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا (6) |
| که از من ارث ببرد و از آل يعقوب [نيز ]ارث ببرد و او را ـ پروردگارا! ـ مورد رضايت [خود] قرار ده. (6) |
| يَا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَامٍ اسْمُهُ يَحْيَىٰ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا (7) |
| اى زکريا! ما تو را به پسرى مژده مى دهيم که نامش يحيى است و پيش از اين هم نامى براى او قرار نداده ايم. (7) |
| قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا (8) |
| گفت: پروردگارا! چگونه براى من پسرى خواهد بود در حالى که زنم [از اوّل] نازا بوده و خودم از بزرگ سالى به فرتوتى رسيده ام؟! (8) |
| قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْئًا (9) |
| گفت: چنين است [که گفتى ولى] پروردگار تو فرمود: اين بر من آسان است و همانا من تو را پيش از اين آفريدم در حالى که هيچ نبودى. (9) |
| قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً ۚ قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَيَالٍ سَوِيًّا (10) |
| گفت: پروردگارا! نشانه اى براى من قرار ده فرمود: نشانه تو اين است که سه شبانه [روز] در حالى که سالمى با مردم سخن نتوانى گفت. (10) |
| فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَىٰ إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيًّا (11) |
| پس از عبادتگاهش بر قوم خود در آمد و به آنان اشاره کرد که صبح و شام خدا را به پاکى ياد کنيد. (11) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |