| سوره 17 | سوره مبارکه الاسراء | صفحه 283 |
|
| عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ ۚ وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنَا ۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا (8) |
| اميد است که پروردگارتان به شما رحم کند، و اگر [به فسادگرى]برگرديد[ما نيز به کيفر شما]برمى گرديم و حهنّم را زندانى براى کافران قرار داده ايم. (8) |
| إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا (9) |
| همانا اين قرآن به استوارترين آيين هدايت مى کند و به مؤمنانى که کارهاى شايسته مى کنند بشارت مى دهد که براى آنان مزدى بزرگ خواهد بود، (9) |
| وَأَنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا (10) |
| و اين که براى کسانى که به آخرت ايمان ندارند عذابى دردآور آماده کرده ايم. (10) |
| وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ ۖ وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا (11) |
| و انسان همان گونه که در مورد خير دعا مى کند، در مورد شرّ [نيز]دعا مى کند و انسان شتابکار است. (11) |
| وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ آيَتَيْنِ ۖ فَمَحَوْنَا آيَةَ اللَّيْلِ وَجَعَلْنَا آيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنَاهُ تَفْصِيلًا (12) |
| و شب و روز را دو نشانه [قدرت خود]قرار داديم، پس شب را بى نور کرديم و روز را روشن ساختيم تا[در تلاش معاش]فضلى را از پروردگارتان بجوييد و براى اين که شماره سال ها و حساب [کارها]را بدانيد و هر چيزى را به طور کامل شرح داده ايم. (12) |
| وَكُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِي عُنُقِهِ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كِتَابًا يَلْقَاهُ مَنْشُورًا (13) |
| و عمل هر انسانى را به گردنش بسته ايم و روز قيامت نوشته اى براى او بيرون مى آوريم که آن را گشوده مى يابد. (13) |
| اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا (14) |
| [گوييم]:نامه ات را بخوان که کافى است امروز خودت حسابرس خويش باشى. (14) |
| مَنِ اهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا (15) |
| هر کس هدايت يافت فقط براى خودش هدايت مى يابد و هر کس گمراه شد فقط به زيان خودش گمراه مى شود; و هيچ کس بار گناه کسى را برنمى دارد. و شيوه ما نيست که عذاب بفرستيم تا آن که رسولى را مبعوث کنيم [که اتمام حجت شود]. (15) |
| وَإِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا (16) |
| و هرگاه بخواهيم شهرى را نابود کنيم خوشگذران هايش را بفرماييم [امکان دهيم]تا در آن گناه کنند; پس قول [عذاب]بر آنان حتمى گردد و در نتيجه آن را به شدت درهم کوبيم. (16) |
| وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا (17) |
| و چه بسيار امت هايى که پس از نوح هلاک کرديم، و کافى است که خدا به گناهان بندگانش آگاه و بينا باشد. (17) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |