| سوره 14 | سوره مبارکه ابراهيم | صفحه 257 |
|
| قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَىٰ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ ۖ وَمَا كَانَ لَنَا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (11) |
| پيامبرانشان در پاسخ آنان گفتند : آرى ، ما جز بشرى مانند شما نيستيم ، ولى آدميان در بهره مندى از نعمت هاى خدا يکسان نيستند ، بلکه خدا به هر يک از بندگانش که بخواهد ، با اعطاى مقام نبوّت ، نعمتى سنگين به او ارزانى مى دارد . امّا اين که از ما درخواست معجزه مى کنيد بدانيد که ما نمى توانيم بى اذن خدا معجزه اى براى شما بياوريم . پس کسانى که به خدا ايمان دارند بايد تنها بر او توکّل کنند . (11) |
| وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا ۚ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَىٰ مَا آذَيْتُمُونَا ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ (12) |
| و ما چه عذرى داريم که بر خدا توکّل نکنيم و حال آن که او راه هايى را که براى ما شايسته است به ما نشان داده است ؟ به همين جهت بر آزارهايى که براى ابلاغ توحيد به ما رسانده ايد صبر مى کنيم . پس اهل توکّل بايد فقط بر خدا توکّل کنند . (12) |
| وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا ۖ فَأَوْحَىٰ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ (13) |
| و کسانى که کافر شدند ، به پيامبرانشان گفتند : بى ترديد ، شما و پيروانتان را از سرزمين خود بيرون مى کنيم مگر اين که به آيين ما درآييد . پس پروردگارشان به آنان وحى کرد که حتماً ستمکاران را نابود خواهيم کرد . (13) |
| وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ (14) |
| و شما را پس از آنان در همان سرزمين سکونت خواهيم داد . اين وعده براى کسى است که از مقام من بيم داشته و از تهديد من ترسيده است . (14) |
| وَاسْتَفْتَحُوا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ (15) |
| و پيامبران چنان از ستم کافران به ستوه آمدند که از خدا طلب يارى کردند و خدا هم آنان را يارى کرد و هر زورگوى ستيزه گرى از نجات خود نوميد شد و به هلاکت رسيد . (15) |
| مِنْ وَرَائِهِ جَهَنَّمُ وَيُسْقَىٰ مِنْ مَاءٍ صَدِيدٍ (16) |
| دوزخ از پى اوست و به او خونابه خواهند نوشانيد . (16) |
| يَتَجَرَّعُهُ وَلَا يَكَادُ يُسِيغُهُ وَيَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيِّتٍ ۖ وَمِنْ وَرَائِهِ عَذَابٌ غَلِيظٌ (17) |
| آن را جرعه جرعه مى نوشد و مى رود که نتواند آن را فرو برد ، و مرگ از هر سو به سراغش مى آيد ولى هرگز نخواهد مرد ، و عذابى سخت به دنبال خواهد داشت . (17) |
| مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ۖ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ ۖ لَا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلَىٰ شَيْءٍ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعِيدُ (18) |
| کسانى که به پروردگارشان کافر شده اند ، اعمالشان در مَثَل به خاکسترى مى ماند که در روزى طوفانى تندبادى بر آن بوزَد که بر اندکى هم از آنچه فراهم آورده اند دست نمى توانند يافت . اين است آن گمراهيى که از حق فاصله اى دور و دراز دارد . (18) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |