| سوره 10 | سوره مبارکه يونس | صفحه 220 |
|
| فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إِيمَانُهَا إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ (98) |
| پس چرا در ميان شهرهايى که مردمش پيامبران را تکذيب کردند و عذاب بر آنان مقرر شد ، مردم هيچ شهرى پيش از نزول عذاب ايمان نياوردند که ايمانشان سودشان دهد ؟ تنها قوم يونس بودند که پيش از نزول عذاب ايمان آوردند و آن گاه که ايمان آوردند ما عذاب خوارى را در زندگى دنيا از آنان برداشتيم و تا مدّتى که عمر طبيعى آنان بود از زندگى بهره مندشان ساختيم . (98) |
| وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَنْ فِي الْأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا ۚ أَفَأَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّىٰ يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ (99) |
| و اگر پروردگار تو مى خواست ، قطعاً همه کسانى که در اين جهانند يکسره ايمان مى آوردند ، ولى خدا چنين نخواسته است . اينک آيا تو مى خواهى مردم را بى آن که خود خواسته باشند وادار کنى تا ايمان بياورند ؟ نه تو بر اين کار توانايى و نه اين گونه ايمان کارساز است . (99) |
| وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ (100) |
| هيچ کس نمى تواند جز به اذن خدا ايمان بياورد ، و خداوند بر کسانى که تعقل نمى کنند و آيات خدا را از روى لجاجت دروغ مى شمرند ، پليدىِ شک و ترديد را قرار مى دهد ، از اين رو درخورِ آن نيستند که به آنان رخصتِ ايمان دهد . (100) |
| قُلِ انْظُرُوا مَاذَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَمَا تُغْنِي الْآيَاتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَا يُؤْمِنُونَ (101) |
| بگو : به آنچه در آسمان ها و زمين است بنگريد ، همه آنها نشانه هاى قدرت خدايند که شما را به ايمان فرامى خوانند ، ولى نشانه ها و هشدارها در مردمى که نمى خواهند ايمان بياورند چه سودى خواهد داشت ؟ (101) |
| فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ (102) |
| آيا براى ايمان آوردن خود جز فرا رسيدن روزهايى مانند روزهاى کسانى را که پيش از آنان بودند و به عذاب هلاک شدند انتظار مى برند ؟ ولى بدانند که در آن هنگام ايمانشان برايشان سودى ندارد . به آنان بگو : پس در انتظار آن روزها باشيد که من نيز با شما از منتظرانم . (102) |
| ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا ۚ كَذَٰلِكَ حَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ (103) |
| بر آن امّت ها عذاب مى فرستاديم آنگاه پيامبران خود و کسانى را که ايمان آورده بودند نجات مى داديم . بدين سان برعهده ماست که مؤمنان امّت تو را نيز از عذاب رهايى بخشيم . (103) |
| قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي فَلَا أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَٰكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ ۖ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (104) |
| بگو : اى مردم ، اگر در پايدارى من بر آيين خودم ترديد داريد و اميد بسته ايد که از آن دست بردارم ، بدانيد که من کسانى را که شما آنها را به جاى خدا مى پرستيد نمى پرستم ، بلکه فقط خدايى را مى پرستم که جان هايتان را مى ستاند ، و به من فرمان داده شده است که در زمره مؤمنان باشم تا از عذاب تکذيب کنندگان دين در امان بمانم . (104) |
| وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (105) |
| و نيز به من فرمان داده شده است که : روى خود را بدون انحراف به چپ و راست به سوى اسلام کن و هرگز از آن غفلت مکن و از مشرکان مباش . (105) |
| وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۖ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ (106) |
| و به جاى خدا ، چيزهايى را که به تو سود و زيانى نمى رسانند ، مخوان ، که اگر چنين کنى ، قطعاً تو در آن صورت از ستمکارانى . (106) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |