| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 154 |
|
| ۞ يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ (31) |
| اى فرزندان آدم ، هنگام حضور در هر مسجدى خود را بياراييد ، و بخوريد و بياشاميد ولى اسراف نکنيد که خدا اسرافکاران را دوست ندارد . (31) |
| قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ ۚ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ كَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ (32) |
| بگو : چه کسى زينت خدا را که براى بندگانش پديد آورده و روزى هاى پاکيزه را حرام کرده است ؟ بگو : آنها در روز قيامت از آنِ کسانى خواهد بود که در زندگى دنيا ايمان آورده باشند و به آنان اختصاص خواهد يافت و ديگران از آن بهره اى نخواهند برد . ما اين گونه آيات خود را براى مردمى که مى دانند ، به تفصيل بيان مى کنيم . (32) |
| قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ (33) |
| بگو : زينت ها و روزى ها حرام نشده است . پروردگارم فقط کارهاى زشت ، چه آشکارشان و چه نهانشان و نيز گناه و ستم را که نارواست حرام کرده است و اين که چيزهايى را شريک خدا قرار دهيد که درباره آنها هيچ برهانى فرونفرستاده است و اين که چيزى را که نمى دانيد به خدا نسبت دهيد . (33) |
| وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ (34) |
| و براى هر امّتى سرآمدى است ، سپس هنگامى که سرآمدش فرارسيد ، نه ساعتى از آن بازپس مى مانند و نه از آن پيش مى افتند . (34) |
| يَا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي ۙ فَمَنِ اتَّقَىٰ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (35) |
| اى فرزندان آدم ، اگر از ميان شما پيامبرانى به سويتان آمدند ـ که قطعاً خواهند آمد ـ و آيات مرا بر شما حکايت کردند ، کسانى که تقوا پيشه کنند و شايسته شوند ، نه ترسى بر آنان است و نه اندوهگين مى شوند . (35) |
| وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (36) |
| و کسانى که آيات ما را دروغ انگاشته و از روى تکبّر از پذيرش آنها خوددارى کرده اند ، آنان همدم آتشند و در آن جاودانه اند . (36) |
| فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ ۚ أُولَٰئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُمْ مِنَ الْكِتَابِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ (37) |
| اکنون که آيين الهى به آدميان ابلاغ شده ، چه کسى ستمکارتر است از آن کس که با شرک ورزيدن خود بر خدا دروغ بسته يا آيات او را دروغ انگاشته است . بهره آنان از کتابِ تقدير به ايشان خواهد رسيد ، تا اين که وقتى فرستادگان ما ( فرشتگان مرگ ) به سراغشان مى آيند که جانشان را بستانند ، مى گويند : کجاست آنچه به جاى خدا مى خوانديد ؟ مى گويند : از دست ما رفته اند ( اثرى از خدايى آنها نمى بينيم ) و آنان بر ضدّ خود گواهى مى دهند که کافر بوده اند . (37) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |