فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه مکارم شیرازی

قرآن ترجمه مکارم شیرازی

سوره 77

سوره مبارکه المرسلات

صفحه 581
أَلَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ مَاءٍ مَهِينٍ (20)
آيا شما را از آبي پست و ناچيز نيافريديم، (20)
فَجَعَلْنَاهُ فِي قَرَارٍ مَكِينٍ (21)
سپس آن را در قرارگاهي محفوظ و آماده قرار داديم، (21)
إِلَىٰ قَدَرٍ مَعْلُومٍ (22)
تا مدتي معين؟! (22)
فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ الْقَادِرُونَ (23)
ما قدرت بر اين کار داشتيم، پس ما قدرتمند خوبي هستيم (و امر معاد براي ما آسان است)! (23)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (24)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (24)
أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفَاتًا (25)
آيا زمين را مرکز اجتماع انسانها قرار نداديم، (25)
أَحْيَاءً وَأَمْوَاتًا (26)
هم در حال حياتشان و هم مرگشان؟! (26)
وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَأَسْقَيْنَاكُمْ مَاءً فُرَاتًا (27)
و در آن کوه هاي استوار و بلندي قرار داديم، و آبي گوارا به شما نوشانديم! (27)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (28)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (28)
انْطَلِقُوا إِلَىٰ مَا كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (29)
(در آن روز به آنها گفته ميشود:) بيدرنگ، به سوي همان چيزي که پيوسته آن را تکذيب ميکرديد برويد! (29)
انْطَلِقُوا إِلَىٰ ظِلٍّ ذِي ثَلَاثِ شُعَبٍ (30)
برويد به سوي سايه سه شاخه (دودهاي خفقانبار و آتشزا)! (30)
لَا ظَلِيلٍ وَلَا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ (31)
سايهاي که نه آرامبخش است و نه از شعله هاي آتش جلوگيري ميکند! (31)
إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ (32)
شراره هايي از خود پرتاب ميکند مانند يک کاخ! (32)
كَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ (33)
گويي (در سرعت و کثرت) همچون شتران زردرنگي هستند (که به هر سو پراکنده ميشوند)! (33)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (34)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (34)
هَٰذَا يَوْمُ لَا يَنْطِقُونَ (35)
امروز روزي است که سخن نميگويند (و قادر بر دفاع از خويشتن نيستند)، (35)
وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ (36)
و به آنها اجازه داده نميشود که عذرخواهي کنند! (36)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (37)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (37)
هَٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَاكُمْ وَالْأَوَّلِينَ (38)
(و به آنها گفته ميشود:) امروز همان روز جدايي (حق از باطل) است که شما و پيشينيان را در آن جمع کرده ايم! (38)
فَإِنْ كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيدُونِ (39)
اگر چارهاي در برابر من (براي فرار از چنگال مجازات) داريد انجام دهيد! (39)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (40)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (40)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلَالٍ وَعُيُونٍ (41)
(در آن روز) پرهيزگاران در سايه هاي (درختان بهشتي) و در ميان چشمه ها قرار دارند، (41)
وَفَوَاكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ (42)
و ميوه هايي از آنچه مايل باشند! (42)
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (43)
بخوريد و بنوشيد گوارا، اينها در برابر اعمالي است که انجام ميداديد! (43)
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ (44)
ما اين گونه نيکوکاران را پاداش ميدهيم! (44)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (45)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (45)
كُلُوا وَتَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُمْ مُجْرِمُونَ (46)
(و به مجرمان بگو:) بخوريد و بهره گيريد در اين مدت کم (از زندگي دنيا، ولي بدانيد عذاب الهي در انتظار شماست) چرا که شما مجرميد! (46)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (47)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (47)
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ (48)
و هنگامي که به آنها گفته شود رکوع کنيد رکوع نميکنند! (48)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (49)
واي در آن روز بر تکذيبکنندگان! (49)
فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ (50)
(و اگر آنها به اين قرآن ايمان نمي آورند) پس به کدام سخن بعد از آن ايمان مي آورند؟! (50)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 581صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی