| سوره 34 | سوره مبارکه سبا | صفحه 433 |
|
| وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَائِكَةِ أَهَٰؤُلَاءِ إِيَّاكُمْ كَانُوا يَعْبُدُونَ (40) |
| (به خاطر بياور) روزي را که خداوند همه آنان را بر ميانگيزد، سپس به فرشتگان ميگويد: (آيا اينها شما را پرستش ميکردند؟!) (40) |
| قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُونِهِمْ ۖ بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ ۖ أَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ (41) |
| آنها ميگويند: (منزهي (از اينکه همتايي داشته باشي)! تنها تو ولي مائي، نه آنها، (آنها ما را پرستش نميکردند) بلکه جن را پرستش مينمودند، و اکثرشان به آنها ايمان داشتند!) (41) |
| فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا وَنَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ (42) |
| (آري) امروز هيچ يک از شما نسبت به ديگري مالک سود و زياني نيست! و به ظالمان ميگوييم: (بچشيد عذاب آتشي را که تکذيب ميکرديد!) (42) |
| وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَٰذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَٰذَا إِلَّا إِفْكٌ مُفْتَرًى ۚ وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ (43) |
| و هنگامي که آيات روشنگر ما بر آنان خوانده ميشود، ميگويند: (او فقط مردي است که ميخواهد شما را از آنچه پدرانتان ميپرستيدند بازدارد!) و ميگويند: (اين جز دروغ بزرگي که (به خدا) بسته شده چيز ديگري نيست!) و کافران هنگامي که حق به سراغشان آمد گفتند: (اين، جز افسوني آشکار نيست!) (43) |
| وَمَا آتَيْنَاهُمْ مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا ۖ وَمَا أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ (44) |
| ما (قبلا) چيزي از کتابهاي آسماني را به آنان نداده ايم که آن را بخوانند (و به اتکاي آن سخنان تو را تکذيب کنند)، و پيش از تو هيچ بيمدهنده [= پيامبري ] براي آنان نفرستاديم! (44) |
| وَكَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَمَا بَلَغُوا مِعْشَارَ مَا آتَيْنَاهُمْ فَكَذَّبُوا رُسُلِي ۖ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ (45) |
| کساني که پيش از آنان بودند (نيز آيات الهي را) تکذيب کردند، در حالي که اينها به يک دهم آنچه به آنان داديم نميرسند! (آري) آنها رسولان مرا تکذيب کردند، پس ببين مجازات من (نسبت به آنها) چگونه بود! (45) |
| ۞ قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ ۖ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَادَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ۚ مَا بِصَاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ (46) |
| بگو: (شما را تنها به يک چيز اندرز ميدهم، و آن اينکه: دو نفر دو نفر يا يک نفر يک نفر براي خدا قيام کنيد، سپس بينديشيد اين دوست و همنشين شما [= محمد] هيچ گونه جنوني ندارد، او فقط بيمدهنده شما در برابر عذاب شديد (الهي) است!) (46) |
| قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (47) |
| بگو: (هر اجر و پاداشي از شما خواستهام براي خود شماست، اجر من تنها بر خداوند است، و او بر همه چيز گواه است!) (47) |
| قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ (48) |
| بگو: (پروردگار من حق را (بر دل پيامبران خود) ميافکند، که او داناي غيبها (و اسرار نهان) است. ) (48) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |