فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه راهنما

قرآن ترجمه راهنما

سوره 78

سوره مبارکه النبا

صفحه 583
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا (31)
بي ترديد براي پرهيزکاران پيروزي و کاميابي است. (31)
حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا (32)
باغ هايي [سرسبز و خرم] و انواع انگورها (32)
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا (33)
و دختراني نو رسيده و هم سن (33)
وَكَأْسًا دِهَاقًا (34)
و جام هايي لبريز [از باده طهور] (34)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا (35)
در آنجا نه سخن بيهوده اي مي شنوند و نه دروغ و تکذيبي. (35)
جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا (36)
[اين] پاداشي کافي و به اندازه از سوي پروردگار توست. (36)
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا (37)
همان پروردگار آسمان ها و زمين و آنچه ميان آنهاست، آن مهرباني که هيچ کس را اختيار چون و چراي با او نيست. (37)
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا (38)
روزي که روح و فرشتگان در يک صف مي ايستند و سخن نمي گويند مگر کسي که [خداي] رحمان به او اجازه دهد و سخن حق و درست گويد. (38)
ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا (39)
آن [روز] روز حق است، پس هرکه بخواهد راه بازگشتي به سوي پروردگارش برگزيند؛ (39)
إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا (40)
ما شما را از عذابي نزديک هشدار داديم، روزي که آدم آنچه را [از خير و شر] پيش فرستاده است بنگرد و کافر گويد: اي کاش من خاک بودم [و موجودي مکلّف آفريده نمي شدم تا چنين روز سختي را ببينم!] (40)
سوره 79

سوره مبارکه النازعات

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا (1)
سوگند به فرشتگاني که [روح بدکاران را به شدت از بدن هايشان] بر مي کنند، (1)
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا (2)
و سوگند به فرشتگاني که [روح نيکوکاران را به نرمي و ملايمت از بدن هايشان] بيرون مي آورند؛ (2)
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا (3)
و سوگند به فرشتگاني که [براي اجراي فرمان هاي حق] به سرعت نازل مي شوند، (3)
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا (4)
و سوگند به فرشتگاني که [در ايمان، عبادت، پرستش و اطاعت] بر يکديگر [به صورتي ويژه] سبقت مي گيرند، (4)
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا (5)
و سوگند به فرشتگاني که [به اذن خدا امور آفرينش را] تدبير مي کنند؛ (5)
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ (6)
[که همه براي رسيدن به پاداش و کيفر برانگيخته مي شوند در] روزي که لرزاننده همه چيز را به شدت بلرزاند؛ (6)
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ (7)
در حالي که لرزاننده ديگري از پي آن در آيد. (7)
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ (8)
دل هايي در آن روز مضطرب و هراسان اند (8)
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ (9)
ديدگانشان [از ترس و هول قيامت] فرو افتاده است. (9)
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ (10)
مي گويند: آيا ما [پس از مرگ] به همان حالت اول [که در دنيا بوديم] باز گردانده مي شويم؟ (10)
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً (11)
[شگفتا!] آيا زماني که ما استخوان هاي پوسيده و ريز ريز شديم [بازمي گرديم؟!] (11)
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ (12)
[و] گويند: [اگر قيامتي در کار باشد] بازگشت به حيات دوباره در آن زمان بازگشتي زيانبار است. (12)
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ (13)
جز اين نيست آن بازگشت فقط با يک بانگ عظيم است [و بس] (13)
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ (14)
که ناگاه همه بر يک زمين صاف و هموار حاضر شوند. (14)
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ (15)
آيا سرگذشت موسي به تو رسيده است؟ (15)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 583صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی