| سوره 27 | سوره مبارکه النمل | صفحه 384 |
|
| وَإِنَّهُ لَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ (77) |
| و يقيناً قرآن براي مؤمنان، سراسر هدايت و رحمت است. (77) |
| إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهِ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ (78) |
| قطعاً پروردگارت [روز قيامت] به حکم خود ميان بني اسرائيل [در آنچه از امور ديني و معنوي اختلاف دارند] داوري مي کند؛ و او تواناي شکست ناپذير و داناست. (78) |
| فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ۖ إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ (79) |
| پس بر خدا توکل کن؛ زيرا تو [متکي بر آيين] حقّ آشکاري. (79) |
| إِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَىٰ وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ (80) |
| بي ترديد تو نمي تواني [دعوتت را] به مردگان بشنواني، و نيز نمي تواني آن را به کران که پشت کنان روي برمي گردانند بشنواني، (80) |
| وَمَا أَنْتَ بِهَادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلَالَتِهِمْ ۖ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ مُسْلِمُونَ (81) |
| و تو هدايت کننده کوردلان از گمراهي شان نيستي، و نمي تواني [دعوتت را] جز به آنان که به آيات ما ايمان مي آورند و تسليم [فرمان ها و احکام] خدا هستند، بشنواني. (81) |
| ۞ وَإِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِآيَاتِنَا لَا يُوقِنُونَ (82) |
| و هنگامي که [در اوقات پاياني دنيا] وعده عذاب ما بر آنان حتمي و لازم شود، جنبنده اي را از زمين براي آنان بيرون مي آوريم که با آنان سخن مي گويد [تا به آيات ما وآخرت واصول آن يقين کنند]؛ زيرا مردم پيش از اين به آيات ما يقين نداشتند. (82) |
| وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ (83) |
| و [ياد کن] روزي را که از هر امتي گروهي از آنان را که آيات ما را تکذيب مي کنند، محشور مي کنيم و آنان را [از حرکت] باز مي دارند [تا گروه هاي ديگر به آنان ملحق شوند،] (83) |
| حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوا قَالَ أَكَذَّبْتُمْ بِآيَاتِي وَلَمْ تُحِيطُوا بِهَا عِلْمًا أَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (84) |
| تا وقتي که [به محل حساب] آيند، [خدا] مي گويد: آيا آيات مرا تکذيب کرديد در حالي که هيچ احاطه علمي به آنها نداشتيد؟ يا شما [غير از تکذيب آيات] چه کارها [ي ديگري] انجام مي داديد؟ (84) |
| وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوا فَهُمْ لَا يَنْطِقُونَ (85) |
| و به سبب ستمي که [به آيات ما] روا داشتند، عذاب ما بر آنان حتمي و لازم مي شود، پس [براي معذور نشان دادن خود] سخن نمي گويند. (85) |
| أَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (86) |
| آيا ندانسته اند که ما شب را قرار داده ايم تا در آن بيارامند، و روز را روشن نموده ايم [تا در آن به تلاش اقتصادي برخيزند؟] به راستي در اين امور براي مردمي که ايمان مي آورند، نشانه هايي [بر توحيد، ربوبيت و قدرت خدا] ست. (86) |
| وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ ۚ وَكُلٌّ أَتَوْهُ دَاخِرِينَ (87) |
| و [ياد کن] روزي را که در صور مي دمند، پس هر که در آسمان ها و هر که در زمين است دچار هراس شود، مگر کسي که خدا بخواهد؛ و همه خوار و فروتن به پيشگاه او آيند، (87) |
| وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ ۚ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ ۚ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَفْعَلُونَ (88) |
| و کوه ها را مي بيني [و] آنها را [در جاي خود] بي حرکت مي پنداري، در حالي که آنها مانند ابر گذر مي کنند. آفرينش خداست که [آفرينش] هر چيزي را محکم و استوار کرده است؛ يقيناً او به آنچه انجام مي دهيد، آگاه است. (88) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |