| سوره 23 | سوره مبارکه المؤمنون | صفحه 348 |
|
| بَلْ أَتَيْنَاهُمْ بِالْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ (90) |
| چنين نيست [که آنان مي گويند] بلکه ما حق را براي آنان آورده ايم، و بي ترديد آنان دروغگويند. (90) |
| مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِنْ وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلَٰهٍ ۚ إِذًا لَذَهَبَ كُلُّ إِلَٰهٍ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ (91) |
| خدا هيچ فرزندي براي خود نگرفته است، و هيچ معبودي با او نيست؛ [اگر جز خدا معبودي بود] در اين صورت هر معبودي [براي آنکه به تنهايي و مستقل تدبير امور کند] آفريده هاي خود را با خود مي برد [و از مدار تصرف ديگر معبودان خارج مي کرد] و بر يکديگر برتري مي جستند. منزّه و پاک است خدا از آنچه [او را به آن] وصف مي کنند. (91) |
| عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعَالَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ (92) |
| [همان] داناي نهان و آشکار؛ پس او از آنچه برايش شريک مي گيرند، برتر است. (92) |
| قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي مَا يُوعَدُونَ (93) |
| بگو: پروردگارا! اگر آن [عذابي] را که به آنان وعده مي دهند، به من بنماياني؛ (93) |
| رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (94) |
| پس پروردگارا! مرا در ميان گروه ستمکاران قرار مده [و با آنان قرين عذاب مکن.] (94) |
| وَإِنَّا عَلَىٰ أَنْ نُرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقَادِرُونَ (95) |
| و به يقين ما تواناييم آن عذابي که به آنان وعده مي دهيم به تو بنمايانيم. (95) |
| ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ ۚ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَصِفُونَ (96) |
| بدي را با بهترين شيوه دفع کن؛ ما به آنچه که [مشرکان به ناحق ما را به آن] وصف مي کنند، داناتريم. (96) |
| وَقُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ (97) |
| و بگو: پروردگارا! از وسوسه هاي شيطان ها به تو پناه مي آورم، (97) |
| وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ (98) |
| و پروردگارا! به تو پناه مي آورم از اينکه [شيطان ها] نزد من حاضر شوند. (98) |
| حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ (99) |
| [دشمنان حق از دشمني خود باز نمي ايستند] تا زماني که يکي از آنان را مرگ در رسد، مي گويد: پروردگارا! مرا [براي جبران گناهان و تقصيرهايي که از من سر زده به دنيا] بازگردان؛ (99) |
| لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ ۚ كَلَّا ۚ إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا ۖ وَمِنْ وَرَائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ (100) |
| اميد است در [برابر] آنچه [از عمر، مال و ثروت در دنيا] واگذاشته ام کار شايسته اي انجام دهم. [به او مي گويند:] اين چنين نيست [که مي گويي] بدون ترديد اين سخني بي فايده است که او گوينده آن است، و پيش رويشان برزخي است تا روزي که برانگيخته مي شوند. (100) |
| فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلَا أَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَلَا يَتَسَاءَلُونَ (101) |
| پس هنگامي که در صور دميده شود، در آن روز نه ميانشان خويشاوندي و نسبي وجود خواهد داشت و نه از اوضاع و احوال يکديگر مي پرسند؛ (101) |
| فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (102) |
| پس کساني که اعمال وزن شده آنان سنگين [و باارزش] است، همانانند که رستگارند. (102) |
| وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَٰئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خَالِدُونَ (103) |
| و کساني که اعمال وزن شده آنان سبک [و بي ارزش] است، همانانند که سرمايه وجودشان را از دست داده و در دوزخ جاودانه اند. (103) |
| تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَالِحُونَ (104) |
| آتش [همواره] صورت هايشان را مي سوزاند، و آنان در آنجا [از شدت سوختگي] زشت روياني بد منظرند! (104) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |