| سوره 67 | سوره مبارکه الملك | صفحه 563 |
|
| وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ ۖ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (13) |
| و براى خدا يکسان است ، چه سخن خود را به راز گوييد يا آن را با صداى بلند آشکار سازيد ، همه را مى داند; زيرا او به افکار و انديشه هاى نهفته در سينه ها به خوبى آگاه است; پس مبادا تصور کنيد که رستاخيز و بررسى اعمال انسان ها امکان پذير نيست . (13) |
| أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ (14) |
| آيا آن کسى که بشر را آفريده است ، از گفتار و کردار و انديشه هاى او بى خبر است ؟ هرگز ، او در درون هر چيزى نفوذ دارد و از تار و پود آن با خبر است . (14) |
| هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ ۖ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ (15) |
| اوست آن که زمين را همچون چهارپايى رام در اختيار شما قرار داد ، پس در اطراف و اکناف آن رهسپار شويد و از رزقى که خدا براى شما مقرّر داشته و شما آن را با تلاش خود به دست مى آوريد بهره ببريد ، و ] بدانيد که بازگشت شما به سوى خداست و [ زنده کردن مردگان تنها به حکم اوست . (15) |
| أَأَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُ (16) |
| آيا شما که ربوبيت خدا را بر جهان هستى انکار مى کنيد از آن فرشتگانى که در آسمانند ايمنيد که زمين را بشکافند و شما را در آن فرو برند ، پس ناگهان زمين به لرزه درآيد ؟ (16) |
| أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ (17) |
| آيا از آنان که در آسمانند ايمنيد که بر شما تندبادى بفرستند که سنگبارانتان کند ؟ به زودى خواهيد دانست که هشدار من چگونه است . (17) |
| وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ (18) |
| اگر باور نمى کنند ، در سرگذشت امّت هاى پيشين بينديشند; همانا کسانى که پيش از اينان بودند ، ربوبيّت مرا انکار و پيامبرانم را تکذيب نمودند و به عذاب گرفتار شدند; پس ] بنگرند [ که عقوبت من چگونه بود . (18) |
| أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ (19) |
| آيا به پرندگان که بالاى سرشان در حال پروازند و بال هاى خود را مى گشايند و جمع مى کنند ، نظر ندوخته اند ؟ جز خداى رحمان هيچ کس آنها را در آسمان نگاه نمى دارد . قطعاً او به هر چيزى بيناست . (19) |
| أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ (20) |
| بلکه کيست آن کس که گفته مى شود به جاى خداى رحمان سپاه شماست و شما را در برابر عذاب الهى ـ اگر عذابى براى شما بخواهدـ يارى مى دهد ؟ کافران جز در فريب فرو نرفته اند; چرا که مى پندارند معبودانشان ياور آنانند . (20) |
| أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ ۚ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ (21) |
| بلکه کيست آن کس که گفته مى شود اگر خدا رزقش را از شما باز دارد او به شما روزى مى دهد ؟ آنان خود مى دانند که چنين کسى وجود ندارد ، ولى همچنان در سرکشى و گريز از حق فرو رفته اند . (21) |
| أَفَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِ أَهْدَىٰ أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (22) |
| آيا آن کس که بر چهره خويش در افتاده و واژگونه سير مى کند در نتيجه پيش روى خود را نمى بيند راهياب تر است يا آن کس که استوار بر راهى راست حرکت مى کند و راه و مقصد خود را نظاره گر است ؟ کافران حق گريز و مؤمنان حق جو در مَثَل اين گونه اند . (22) |
| قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۖ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ (23) |
| بگو : خداست آن کس که شما را پديد آورده و براى شما گوش ها و ديده ها و دل ها قرار داده است و شما بايد خدا را بر اين نعمت ها سپاس گوييد ولى اندک سپاسگزارى مى کنيد . (23) |
| قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ (24) |
| بگو : اوست که شما را در زمين آفريد ، و پس از مرگتان زنده مى شويد و شما را دسته جمعى به سوى او روانه مى کنند . (24) |
| وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (25) |
| آنان مى گويند : اگر راست مى گوييد که رستاخيزى در کار است ، اين وعده کى تحقق خواهد يافت ؟ (25) |
| قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ (26) |
| بگو : علم آن تنها نزد خداست و من هم فقط پيامبرى اخطارگرم که پيامم را به روشنى به شما ابلاغ مى کنم . (26) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |