| سوره 65 | سوره مبارکه الطلاق | صفحه 559 |
|
| أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ ۚ وَإِنْ كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّىٰ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ۚ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ۖ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ ۖ وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَىٰ (6) |
| شما بايد زنان مطلّقه خود را در دوران عدّه در همان جا که خود سکونت داريد و به اندازه توانتان آن را فراهم نموده ايد جاى دهيد ، و نبايد با کاستن از نفقه يا جايگاه سکونتشان به آنان زيان برسانيد تا عرصه را برايشان تنگ و آنان را دچار مشقّت کنيد . و اگر باردارند ، بايد تا هنگامى که وضع حمل کنند خرجشان را بدهيد . و اگر براى شما فرزندتان را شير دهند ، مزد شير دادنشان را به آنان بدهيد و در امر فرزندتان با يکديگر مشورت کنيد و بر آنچه متعارف است توافق نماييد . و اگر هر يک از شما چيزى را از ديگرى خواست که بر او دشوار است و در نتيجه به توافق نرسيديد ، هر چه زودتر زن ديگرى کودک را براى پدر ] به خواست و هزينه او [ شير مى دهد . (6) |
| لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ ۖ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ ۚ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَا آتَاهَا ۚ سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا (7) |
| بايد آن که توانگر است ، نفقه همسر مطلّقه اش را که به فرزند او شير مى دهد توسعه بخشد ، و آن که روزى بر او تنگ شده است ، بايد در حدّى که خدا به او نعمت داده است نفقه دهد . خدا هيچ کس را جز به قدر آنچه به او داده است تکليف نمى کند . ديرى نخواهد گذشت که خدا پس از سختى آسانى پديد مى آورد . (7) |
| وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهِ فَحَاسَبْنَاهَا حِسَابًا شَدِيدًا وَعَذَّبْنَاهَا عَذَابًا نُكْرًا (8) |
| و چه بسيار شهرها که مردم آن از فرمان پروردگار خود و پيامبران او سرپيچيدند و ما در حسابرسى بر آنان سخت گرفتيم و در اين جهان با عذابى بى سابقه آنان را کيفر داديم . (8) |
| فَذَاقَتْ وَبَالَ أَمْرِهَا وَكَانَ عَاقِبَةُ أَمْرِهَا خُسْرًا (9) |
| پس وِزر و وَبال کار خود را چشيدند و فرجام کارشان نيز زيانکارى است . (9) |
| أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا ۚ قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا (10) |
| چرا که خداوند در سراى آخرت براى آنان عذابى سخت آماده کرده است . پس اى خردمندانى که ايمان آورده ايد ، در فرجام سرپيچى از فرمان خدا و پيامبر بينديشيد و از خدا پروا کنيد که همانا خدا پيامبرى که سود و زيانتان را به شما يادآورى مى کند به سوى شما برانگيخته است; (10) |
| رَسُولًا يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِ اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ لِيُخْرِجَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۚ وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۖ قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقًا (11) |
| پيامبرى که آيات روشنگر خدا را بر شما تلاوت مى کند تا کسانى را که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند از تاريکى ها در آورد و به سوى نور ببرد ، و هر کس به خدا ايمان آورد و کارى شايسته کند خدا او را به بوستان هايى آکنده از درختان که از زير آنها نهرها روان است در مى آورَد ، در حالى که براى هميشه در آن جاودانه اند . به راستى خدا براى او رزقى نيکو فراهم آورده است ( در دنيا ايمان و عمل شايسته را روزى او ساخته و در آخرت بهشت را به او ارزانى مى دارد ) . (11) |
| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَمِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَأَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا (12) |
| خدا همان کسى است که هفت آسمان را آفريد و از زمين نيز مانند آنها را پديد آورْد . فرمان از جانب او صادر مى شود و از ميان آسمان ها يکى پس از ديگرى فرود مى آيد تا به زمين مى رسد . آرى ، چنين مقرر شده است تا بدانيد که خدا بر انجام هر کارى تواناست و علم او بر هر چيزى احاطه دارد . (12) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |