| سوره 40 | سوره مبارکه غافر | صفحه 469 |
|
| الْيَوْمَ تُجْزَىٰ كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ ۚ لَا ظُلْمَ الْيَوْمَ ۚ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ (17) |
| امروز هر کسى بدانچه کرده است سزا داده مى شود . امروز هيچ ستمى در کار نخواهد بود ، چرا که خداوند اعمال بندگان را به سرعت حسابرسى مى کند . (17) |
| وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَنَاجِرِ كَاظِمِينَ ۚ مَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَلَا شَفِيعٍ يُطَاعُ (18) |
| آنان را از روزِ قيامت ، آن روزِ نزديک ، بترسان ، آن گاه که دل ها از شدّت ترس از جاى کنده شده و به حنجره ها رسيده است ، در حالى که آنان سخت اندوهناک اند . آن روز ستمکاران نه خويشاوندى دارند که از آنان حمايت کند و نه شفاعت کننده اى که شفاعتش در حق آنان پذيرفته شود . (18) |
| يَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَمَا تُخْفِي الصُّدُورُ (19) |
| خداوند خيانتِ چشم هايى را که دزدانه مى نگرند ، مى داند و به کفر و نفاق و گناهانى که سينه ها نهان مى دارند ، آگاه است . (19) |
| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَقْضُونَ بِشَيْءٍ ۗ إِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (20) |
| و خداست که در دنيا و آخرت به حق حکم مى کند ( امور هستى را تدبير مى کند و براى هدايت مردم دين و آيين مقرر مى دارد ) ولى کسانى را که مشرکان به جاى خدا مى خوانند ، هيچ حکمى ندارند ( نه در آفرينش تدبيرى دارند و نه آيينى را تشريع مى کنند . ) زيرا تنها خدا شنوا و بيناست . (20) |
| ۞ أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ كَانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ كَانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَاقٍ (21) |
| آيا در زمين گردش نکرده اند تا به ديده عبرت بنگرند که فرجام کسانى که پيش از آنان مى زيستند و پيامبران را تکذيب کردند چگونه شد ؟ آنان بسيار نيرومندتر از اينان بودند و بناهايى که آنان در زمين بر جاى گذاشتند از بناهايى که اينان دارند ، بسيار استوارتر بود ، اما خدا آنان را به گناهانشان گرفت و هلاکشان ساخت و هيچ کس نبود که آنان را از عذاب خدا نگاه دارد . (21) |
| ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَتْ تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَكَفَرُوا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ ۚ إِنَّهُ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقَابِ (22) |
| اين فرجام شوم از آن روى بود که پيامبرانشان با نشانه هايى روشن به سوى آنان آمدند ولى آنان کفر ورزيدند و خدا هم آنان را گرفتار عذاب ساخت . به راستى خدا نيرومند و سخت کيفر است . (22) |
| وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُبِينٍ (23) |
| و همانا موسى را با معجزاتى که همه از نشانه هاى ما بود و نيز با سلطه و نيرويى آشکار که فرعون را از دسترسى به او باز مى داشت ، فرستاديم . (23) |
| إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَقَارُونَ فَقَالُوا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (24) |
| او را به سوى فرعون و هامان و قارون به رسالت فرستاديم ، ولى آنان گفتند : موسى افسونگرى دروغ پرداز است . (24) |
| فَلَمَّا جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوا اقْتُلُوا أَبْنَاءَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ وَاسْتَحْيُوا نِسَاءَهُمْ ۚ وَمَا كَيْدُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ (25) |
| پس هنگامى که موسى حق را که از جانب ما بود برايشان آورد ، گفتند : پسرانِ کسانى را که ايمان آورده و او را همراهى و پشتيبانى کرده اند ، بکشيد ، و زنانشان را براى خدمت زنده نگاه داريد . آنان براى نابودى مؤمنان نيرنگ کردند ولى نيرنگ کافران جز در بيراهه نبود و به موسى و مؤمنان کارگر نشد . (25) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |