| سوره 25 | سوره مبارکه الفرقان | صفحه 365 |
|
| وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا (56) |
| اى پيامبر ، ما تو را جز نويددهنده و هشداردهنده نفرستاديم; بنابراين مسئول کفر مردم نيستى . (56) |
| قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِيلًا (57) |
| بگو : من براى رساندن پيام آسمانى خود هيچ مزدى از شما نمى خواهم ، جز اين که کسى بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگيرد . آرى ، مزد من همين است که شما هدايت شويد . (57) |
| وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ ۚ وَكَفَىٰ بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا (58) |
| و بر آن خداى زنده که نمى ميرد توکّل کن و او را همراه با ستايش وى ، از ناتوانى و بى دانشى و ديگر کاستى ها منزّه شمار ، و همين بس که او به گناهان بندگانش آگاه است . (58) |
| الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۚ الرَّحْمَٰنُ فَاسْأَلْ بِهِ خَبِيرًا (59) |
| بر آن کسى توکل نما که آسمان ها و زمين و آنچه را که ميان آن دو هست ، در شش مرحله آفريد; سپس بر عرش فرمانروايى عالم استيلا يافت . اوست خداوند رحمان . پس به او روى بياور ، و از وى که آگاه است بپرس ، که از هرچه خبر دهد حقيقت همان است . (59) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمَٰنِ قَالُوا وَمَا الرَّحْمَٰنُ أَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُورًا ۩ (60) |
| و هنگامى که به کافران گفته شود : خداوند رحمان را سجده کنيد ، مى گويند : و رحمان چيست ؟ آيا چيزى را سجده کنيم که تو ما را به سجده براى آن فرمان مى دهى ؟ آنان نه تنها به اين دعوت پاسخ نمى دهند ، بلکه اين دعوت بر گريزشان مى افزايد . (60) |
| تَبَارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّمَاءِ بُرُوجًا وَجَعَلَ فِيهَا سِرَاجًا وَقَمَرًا مُنِيرًا (61) |
| پر خير و برکت است آن خدايى که منازلى را در آسمان براى خورشيد و ماه مقرّر کرد و چراغى فروزان و ماهى تابان در آن پديد آورد . (61) |
| وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُورًا (62) |
| اوست آن که شب و روز را در پى يکديگر آورده است براى کسى که بخواهد با بازگشت به فطرت خويش معارف الهى را دريابد يا با پرستش خدا و انجام کارهاى شايسته او را سپاسگزارى کند . (62) |
| وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا (63) |
| بندگان واقعى خداى رحمان کسانى اند که روى زمين با خشوع گام برمى دارند ( در معاشرت با مردم فروتنى مى کنند و در برابر خدا خاضعند ) و هنگامى که نادانان با سخنى جاهلانه آنان را خطاب مى کنند ، در پاسخ ، سخنى مسالمت آميز بر زبان مى آورند . (63) |
| وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا (64) |
| آنان کسانى اند که شب را در عبادت خدا به سر مى برند; گاه سر به سجده پروردگار دارند و گاه در برابر او به پا ايستاده اند . (64) |
| وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا (65) |
| و کسانى اند که مى گويند : پروردگارا ، عذاب دوزخ را از ما بگردان که عذاب آن شکنجه اى دائمى و پيوسته است . (65) |
| إِنَّهَا سَاءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا (66) |
| به يقين ، دوزخ بد جايگاه و بد اقامتگاهى است . (66) |
| وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا (67) |
| و کسانى اند که چون مالى را هزينه کنند ـ چه براى خود و چه براى ديگران ـ نه اسراف مى کنند و نه تنگ مى گيرند ، بلکه هزينه کردن آنان در حد اعتدال و ميان اين دو حالت است . (67) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |